ละหากฝืนบังคับข้ามทัณฑ์ สิบในล้านเท่านั้นจะผ่านได้
คนทั่วไปจะไม่ฝืนข้ามทัณฑ์ จะมีแต่ยามสัมผัสได้ถึงวาสนาเซียนเท่านั้นจึงเข้าเผชิญฤทธิ์ เพื่อที่โอกาสสำเร็จจะได้สูง
การบังคับผ่านทัณฑ์เช่นนี้ไม่ต่างอะไรกับรนหาที่ตาย!
“เหมียวเสียอายุยังไม่ถึงร้อย นางรีบร้อนอะไร? ไฉนต้องเสี่ยงเช่นนี้ด้วย?”
เหมียวเสียลือนามอย่างยิ่งในแดนจันทร์มายา เป็นยอดสตรีผู้ถูกยอมรับโดยทั่วกัน โอกาสบรรลุเซียนของนางสูงกว่าผู้ฝึกตนทั่วไปมากนัก
แต่ยามนี้นางฝืนทะลวงขอบเขต ใจร้อนเกินไปโดยแท้
ภายใต้ทัณฑ์เซียน เหนือประตูลืมเซียน เหมียวเสียเรืองรัศมีทองอร่ามทั่วกาย เส้นผมของนางไสวพลิ้วล้อมใบหน้า งามสง่าไร้ที่ติ คู่เนตรพริ้งพรายมองขึ้นสู่ทัณฑ์สวรรค์
“ขอเพียงบรรลุเซียนได้ก่อนอายุถึงร้อย ยอดฝีมือในสำนักศึกษาชางจือก็จะให้คุณค่า มีเพียงยอดฝีมือเหล่านั้นที่อาจจะรู้วิธีเอาตัวรอดจากทัณฑ์สวรรค์พิพากษ์เทวา…”
เหมียวเสียทะยานสู่เวหา ยืนกลางสุญตา
เหตุที่นางบุ่มบ่ามเช่นนี้ หาใช่เพื่อตัวเองไม่
นางอยากพิสูจน์พรสวรรค์ เป็นที่โปรดปรานของยอดฝีมือในสำนักศึกษา มีเพียงการทำเช่นนี้ที่นางจะยังมีเบี้ยต่อรองไว้ช่วยเจียงผิงอัน
พายุฝนโหมกระหน ่าเช่นมีดดาบ เชือดเฉือนผิวกายของเหมียวเสีย ทุกหยาดพิรุณโปรยปรายล้วนแผลงฤทธิ์ทำลายล้างรุนแรง
เปรี้ยง!
หนึ่งอัสนีอันบรรจุอำนาจเต๋าเซียนฟาดลงจากฟ้า กระทบร่างเหมียวเสียอย่างหนักหน่วง
เหมียวเสียปลดปล่อยวิญญาณศึก แสงทอง
