ลายร่างข้าได้อยู่แล้ว ตกลงจะฝึกหรือไม่ไม่ฝึกฝนก็ไปเสีย!”
“ขอผู้อาวุโสชี้แนะด้วย”
แม้เจียงผิงอันจะสงสัยว่าอีกฝ่ายโอ้อวดผลวิชานี้เกินจริง แต่วรยุทธ์เซียนนี้ต้องแข็งแกร่งอย่างแน่แท้ แม้ไม่ถึงขนาด ‘หมื่นกฎเกณฑ์มิอาจทำลาย’ แต่ขอเพียงช่วยเขารับทัณฑ์สวรรค์พิพากษ์เทวาได้ก็พอ
อวิ๋นเหยาวางเท้าหยกบนโลงแก้วผลึก “นวดเท้าข้าสิ ข้าจะสอนเจ้าไปพลาง ๆ”
เจียงผิงอัน “…”
พวกชนชั้นสูงนี่ชอบให้ผู้อื่นมาปรนนิบัติเสียจริง
เจียงผิงอันวางมือบนเท้าอีกฝ่าย ความรู้สึกอุ่นร้อนไหลวาบเข้าคลุมกาย
อวิ๋นเหยาหลับตาลงกล่าวเนิบ ๆ “เมื่อเรียนวิชานี้ เจ้าจะเสริมแกร่งได้ทุกสิ่ง วิชานี้มีอักขระเซียนทั้งสิ้นหนึ่งแสนแปดพันเก้าร้อยยี่สิบเจ็ดแบบ เจ้าแค่จำให้ได้หมดก็พอแล้ว”
“ข้าจะให้เจ้าดู”
อวิ๋นเหยายกมือขึ้น พู่กันพิพากษาเหินเข้าสู่หัตถ์ขาวเนียนข้อมือสะบัดพลิ้ว ลากปลายพู่กันตวัดบนสุญตา ทิ้งลายวาดสีทองควบแน่นกฎเต๋าเซียนเป็นอักขระ
แม้เจียงผิงอันจะไม่อาจเข้าใจ ก็ยังสัมผัสได้ว่ามันบรรจุอำนาจเต๋าเซียนอันทรงพลังไว้
อักขระเซียนเหล่านี้ล้อมวนเป็นวง อวิ๋นเหยาโยนพู่กันพิพากษาในมือสู่ใจกลางวงกลม ทันใดนั้น พู่กันพิพากษาก็สั่นสะท้าน อักขระเซียนบนตัวพู่กันขยับไหว แต่ละตัวเหินหลุดจากด้ามพู่กัน กฎผลกรรมเลื่อนลอย เป็นภาพงดงามจับจิต
อักขระเซียนเหล่านี้ผสานเข้ากับอักขระที่อวิ๋นเหยาวาด สุดท้ายก็หวนกลับสู่พู่กันพิพากษา
ยามสรรพสิ่งหวนสู่ความสงบ เจีย
