ยงอายมากนัก “พี่ผิงอัน ต่อสู้อย่างสบายใจเถิด น้องหู่นิวจะปกป้องพี่เอง”
เจียงผิงอันมองเหม่อ น้องหู่นิ่วน ้ามูกโป่งเมื่อกาลนั้น ยามนี้ปกป้องเขาได้แล้ว
เหล่ามารและตัวตนจากเขตแดนมารมืดทมิฬในสมรภูมิขอบเขตบูรณาการล้วนจังงังนิ่งทื่อ เกือบระเบิดสบถหยาบคายระงมทั่ว
มารดามัน! เห็นพวกมันสามารถนักหรือ จึงขนทั้งศาสตราเซียนครึ่งขั้นไม่ครึ่งขั้นมาประเคน!
เช่นนี้จะสู้อย่างไร?
อย่าว่าแต่ขอบเขตบูรณาการเลย ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตมหายานยังทำร้ายเจียงผิงอันมิได้! หายุติธรรมไม่!
สภาพจิตใจเผ่ามารบรรลัยเละ หลงคิดว่าศึกนี้จะเป็นการบดขยี้นิกายเทวมารฝ่ายเดียว มิคาดเลยว่าเหตุการณ์จะตาลปัตรไม่เหลือเค้า
ตัวตนในสมรภูมิขอบเขตบูรณาการไม่เหลือความคิดจะสู้กับเจียงผิงอันแม้เพียงนิด เว้นเพียงยามเกิดจะถูกบีบสมองเบี้ยวมา
พวกมันเลือกหนี
ยามสมรภูมิอื่นเห็นเช่นนี้ พวกมันก็ถอยหนีไปเช่นกัน
ขณะเดียวกัน แมลงสูบโลหิตเก้าวังเวงจำนวนมากบินขึ้นมาจากแถบผาสะบั้นฟ้า
พวกมันกินซากศพมารเบื้องล่างจนอิ่มหนำ แล้วจึงกางปีกเหินทะยานเข้าใส่ทัพมาร
ไพร่พลจากนิกายเทวมารเหินขึ้นขี่แมลง ไล่ล่าทัพมารตามไป
“ฆ่า!”
ความแค้นนับร้อยพันปี จะจบลงภายใต้การนำของเจ้านิกายรุ่นนี้!
