ิงอันยังอ่าน ‘วิชาปีกเทวะ’ ไม่ทันจบ รัตติกาลก็ผ่านพ้นอวิ๋นเหยาควบคุมอวตารวิญญาณร้ายกลับมา
“ผู้อาวุโส พบวรยุทธ์ฝึกจิตหรือไม่ขอรับ?”
เจียงผิงอันย่อมอยากได้วรยุทธ์ระดับสูงเช่นนี้ แต่เขารู้ว่าต่อให้อยากเจอ เขาก็ไม่มีทางหาได้ ขนาดผู้อาวุโสในห้องข้าง ๆ ตามหามันมากว่าสองพันปียังมิอาจเจอ นับประสาอะไรกับเขากัน
“เจออยู่แล้วสิ”
อวิ๋นเหยาตอบเนิบ ๆ
เจียงผิงอันตกใจยิ่ง นางหาพบจริง ๆ ด้วย แต่ขณะที่ตกใจ เขาก็มองว่านี่เป็นเรื่องธรรมดา
สตรีผู้นี้ลึกลับและแข็งแกร่ง ราวกับทำได้ทุกสิ่ง
อวิ๋นเหยาเห็นความปรารถนาในใจเจียงผิงอัน ก็เอ่ยว่า “เรียกข้าเป็นแม่บุญธรรมสิ แล้วแม่บุญธรรมจะให้วรยุทธ์นี้กับเจ้า”
เปลือกตาเจียงผิงอันกระตุกยิก สตรีผู้นี้รสนิยมแปลกแท้ ไฉนจึงอยากเป็นแม่บุญธรรมเขาเรื่อยเลย
“ผู้อาวุโส ท่านใช้อวตารวิญญาณร้ายของข้า มิให้ประโยชน์ข้าสักหน่อยหรือ?” เจียงผิงอันกล่าวลองเชิง
อวิ๋นเหยาครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ก็ได้ งั้นข้าจะบอกตำแหน่งของวรยุทธ์กับเจ้า”
เจียงผิงอันสุดปรีดา “วรยุทธ์อยู่ที่ใดขอรับ!”
หากเขารู้ตำแหน่งมัน เขาก็ย่อมไปหาวรยุทธ์เองได้
“ก็อยู่กับเศษซากวิญญาณพวกนั้นแหละ คว้าสุ่ม ๆ มาสืบความทรงจำ ก็เอามาปะติดปะต่อได้แล้ว”
ได้ยินเช่นนี้ รอยยิ้มก็ค้างบนใบหน้าเจียงผิงอัน
มิน่าเล่าเซียนห้องข้าง ๆ ถึงหาวรยุทธ์ไม่เจอ ที่แท้วรยุทธ์ก็อยู่กับเศษซากวิญญาณทั้งหลาย แต่เศษวิญญาณเหล่านี้ฆ่าได้กระทั่งเซียน จะจับเช่
