เมื่อเห็นเจียงผิงอันปรากฏข้างตัว เหมียวเสียก็รู้สึกเหมือนฝันไปแต่นางไม่ได้นอนหลับมาหลายปีแล้ว!
“เจ้า… ไฉนมาอยู่ที่นี่ได้! แอบเข้ามาหรือ?”
เหมียวเสียกระโดดโถมตัวใส่เจียงผิงอัน รัดเรียวขารอบเอวเจียงผิงอันราวห่วงโซ่ ตื่นเต้นจนอยากจะจูบเจียงผิงอัน ทว่าเจียงผิงอันยันนางขวางไว้
เหมียวเสียต่อสู้มาตลอดช่วงกาลนี้ มิได้สนใจเรื่องภายนอกเลยสักนิด จึงหารู้สถานการณ์ปัจจุบันของเจียงผิงอันไม่ และคิดว่าเขาแอบเข้ามา
“ข้าถูกสำนักศึกษาชางจือรับเป็นกรณีพิเศษน่ะ” เจียงผิงอันว่า
เหมียวเสียนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมา “อย่าโกหกกันเสียดีกว่า รู้หรือไม่ว่ากว่าสำนักศึกษาชางจือจะรับใครเป็นกรณีพิเศษนั้นยากเย็นเพียงไร แม้พลังต่อสู้ของเจ้าจะแข็งแกร่ง แต่ก็ยังห่างไกลเกินจะถึงมาตรฐานการรับศิษย์กรณีพิเศษนัก”
“หากสำนักศึกษาชางจือรับเจ้าเป็นกรณีพิเศษจริง ๆ ศิษย์พี่หญิงผู้นี้ยอมเป็นอนุเจ้าให้เลย”
เจียงผิงอันเงียบไปครู่หนึ่ง “ก็ได้ ข้ายอมรับ ข้าแอบเข้ามา”
ให้เหมียวเสียเป็นอนุ? สู้ ‘ยอมรับ’ ว่าแอบเข้ามายังดีกว่า
เหมียวเสียเผยสีหน้าราวจะพูดว่า ‘กะไว้แล้วเชียว’ “ข้าว่าแล้วเจ้าทิ้งศิษย์พี่หญิงผู้นี้ไม่ได้ เลยมาพบข้าที่นี่ เจ้าระวังตัวไว้ อย่าให้ถูกจับได้นะ หากถูกรายงานขึ้นมา เจ้าถูกขับออกแน่ๆ”
นางสังเกตว่ามีบุคคลใกล้เคียงคลับคล้ายได้ยินวาทะนาง แต่คนเหล่านี้คงไม่จุ้นจ้านจนไปรายงานหรอก
ขณะนั้นเอง เสียงอุทานก็ดังข
