คุณเจ้าสำนักที่เป็นห่วง ศิษย์มิได้อยากได้โอกาสใดปรารถนาเพียงล้างแค้นให้พี่ใหญ่อวี๋เปยเท่านั้น ศิษย์ขอตัวก่อนขอรับ”
พูดจบ เจียงผิงอันก็แปลงลักษณ์เหินจากไป
เซียวเหลียงเหยียนตะลึงมองตามหลังเจียงผิงอันไปเนิ่นนาน
ห้าสำนักเซียนใหญ่ในแดนจันทร์มายา กระทั่งเซียนสวรรค์จากแดนเยี่ยยังกระเหี้ยนกระหือรืออยากเข้าเคหา แต่เจียงผิงอันไม่แม้แต่จะเข้าไปชำเลือง
เขาปกป้องเคหานี้แทบเป็นแทบตาย แค่เพื่อสำนักเพียงอย่างเดียว
เสี่ยงชีวิตสู้กับผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนเทียนหลานเพื่อล้างแค้นให้ศิษย์ร่วมสำนัก
เจียงผิงอันเฉยชา เดือดดาลอยู่อย่างเห็นได้ชัด แต่กลับทำให้บุคคลใกล้เคียงรู้สึกอบอุ่นเหนือใด
“มีศิษย์เช่นนี้ สำนักจะไม่เปรมปรีดิ์ได้อย่างไร?”
เซียวเหลียงเหยียนพึมพำ ก่อนจะยื่นมือดึงตัวเจียงผิงอันซึ่งเหินจากกลับมา
เขาจะทนมองศิษย์ผู้ยอดเยี่ยมเช่นนี้ออกผจญภัยลำพังได้อย่างไร
“ความรู้สึกของเจ้า เราผู้อาวุโสทั้งหลายล้วนรับรู้ พวกเราล้วนผ่านเรื่องเช่นนี้มาแล้วเหมือนเจ้า”
“แต่ยามนี้มิใช่โอกาสล้างแค้นอันดี หากเจ้าผลงานดีเกินไปสำนักเซียนเทียนหลานไม่มีทางปล่อยเจ้าไว้ อาจกระทั่งทำตัวไม่สนกฎเกณฑ์ ส่งยอดฝีมือมาลอบสังหารเจ้า”
“อย่าคิดว่าแค่เปลี่ยนลักษณ์ซ่อนปราณรากฐานแล้วจะหนีการไล่ตามได้ สำนักเซียนเทียนหลานมีวิธีตามหาเจ้ามากมายยิ่ง อย่าได้ประมาทฝีมือสำนักใหญ่เชียว”
ข้างกันนั้น เหมียวจิ่งพูดเสริม “เราจะล้างแค้นยามใดก็ได้ แต่ชีวิ
