้าสีชมพู
เมื่อเห็นว่ามีคนนอก เฉียนฮวั่นโหรวก็คืนลักษณ์จริงจัง ปล่อยคอเจียงผิงอันทันที “บุตรีเจ้าหรือ?”
เจียงผิงอันเล่าที่มาของบุตรีผู้นี้กับอีกฝ่าย
มุมปากเฉียนฮวั่นโหรวกระตุกเล็กน้อย เจ้าท่อนไม้นี่ไม่เปิดฉากลงมือกับใครเลย บีบให้ผู้อื่นต้องลงไม้ลงมือด้วยก่อนตลอด
เฉียนฮวั่นโหรวทิ้งสีหน้าเย็นชา เดินเข้าไปย่อตัวนั่ง ถามเจียงเมี่ยวอีอย่างนุ่มนวล
“เมี่ยวอี เจ้าชอบน้องชายหรือน้องสาว?”
“ได้หมดเลยนะ พี่สาวคนสวย ทำไมจึงถามข้าเช่นนี้ล่ะ?” เจียงเมี่ยวอีแหงนศีรษะน้อยมองตอบด้วยแววตาสงสัย
นางรู้สึกว่าพี่หญิงตรงหน้าช่างงามนัก งามล ้าดุจมารดานาง แต่มีสง่าราศีกว่า
“หากเจ้าอยากได้น้อง ๆ ก็ต้องบอกบิดาเจ้าให้ขยันหน่อยนะ”
เฉียนฮวั่นโหรวลูบศีรษะน้อยของเจียงเมี่ยวอีเบา ๆ ก่อนจะก้าวเดินหายลับไปทันที
ในภพแร้นแค้น นางไร้จำเป็นต้องฉีกสุญตาก็สามารถเคลื่อนกายผ่านมิติได้แล้ว มิติที่นี่หาได้แข็งแน่นเช่นภพบุกเบิกไม่
เจียงเมี่ยวอีขยับน่อง ส่ายหัวแล้ววิ่งมาหาบิดา ถามเขาเสียงเจื้อยแจ้ว
“ท่านพ่อ เมี่ยวอีอยากได้น้องสักร้อยคน ท่านพ่อต้องขยันหน่อยนะเจ้าคะ!”
เจียงเมี่ยวอีกำมือ ทำท่าทางเป็นเชิงสู้เขา
เจียงผิงอันยิ้มละเหี่ยใจ เขาไม่รู้จะอธิบายต่อแม่หนูน้อยนี่เช่นไรจริง ๆ
แม่หนูน้อยง่วงแล้ว วันนี้พูดอะไรมิได้นอกจากให้นางไปฝึกฝน
ว่าแต่ นามของวิชาเซียนที่ทางเขตแดนมารมืดทมิฬให้แม่หนูนี่มาคืออะไรนะ?
อ้อ ใช่แล้ว ชื่อ ‘มารสวรรค์เก
