้อย่างหมดจด
ในฐานะเซียนสวรรค์ เขาจะทนมองศิษย์สำนักตายต่อหน้าได้อย่างไร
“ทำได้เจ๋งมาก ไม่เสียทีเป็นศิษย์ข้า โคตรอหังการเลยโว้ย!”บรรยากาศสง่างามรอบตัวเหมียวจิ่งสลายหาย เผยธาตุแท้ซึ่งไม่สมเป็นเซียนเลยสักนิดชัดเจน สายตาของเขาเปี่ยมความชื่นชมต่อเจียงผิงอัน
เจียงผิงอันจ้องมองโอวหยางหงอวิ้นตรง ๆ “ข้าวอนตาย? เปล่าเลย ข้าต้องการมีชีวิต ข้าต้องการมีชีวิตเสมอมา แต่บางสิ่ง ต่อให้ข้าต้องตายก็ยังต้องทำ”
“มีปัญหาหรือ? หากมีก็หาคนมาฆ่าข้าสิ ส่งใครในขอบเขตเดียวกันกับข้ามาก็ได้”
คนมากมายใช้ชีวิตมาหลายพันปี แต่เพิ่งเคยเห็นผู้ฝึกตนขั้นต้นระดับเขตแดนกล้าพูดกับเซียนว่า ‘มีปัญหาหรือ’ เช่นนี้ก็ครั้งแรก
ต่อให้มีเซียนคุ้นครองอยู่ ก็ระห ่าเกินไปแล้ว
โอวหยางหงอวิ้นยามนี้ไม่สนใจรอยแยกมิติแล้ว แผดเสียงไปยังผู้ฝึกตนด้านล่าง “ศิษย์ขั้นต้นระดับเขตแดนของสำนักเซียนเทียนหลานอยู่ไหน!”
นี่มิใช่แค่เรื่องของชีวิตคนผู้หนึ่งแล้ว แต่เป็นเรื่องศักดิ์ศรีของสำนักเซียนเทียนหลาน หากไม่ฆ่าเด็กนี่เสีย พวกเขาก็จะขายหน้าต่อขุมกำลังใหญ่ทั้งหลาย
ทว่าบริเวณรอบข้างกลับเงียบกริบ ไม่มีศิษย์สำนักเซียนเทียนหลานผู้ใดตอบเขา
ใบหน้าของโอวหยางหงอวิ้นดำคล ้าอย่างอับอาย ไม่มีศิษย์ตอบเขาสักคน ศิษย์พวกนี้เป็นขยะกันหมดหรือ?
จิตสัมผัสของเขาแผ่กวาดผู้ฝึกตนเบื้องล่าง แต่แล้วก็พบว่าไม่มีศิษย์สำนักเซียนเทียนหลานขั้นต้นระดับเขตแดนผู้ใดปนอยู่ที่นี่เลย
โอวหย
