ั้นปลายระดับเขตแดนก็พากันมาถึง
ในดินแดนลับจันทร์มายามีข้อจำกัด นอกจากเซียนมนุษย์จากห้าสำนักเซียนใหญ่ เซียนมนุษย์ผู้อื่นล้วนเข้ามาไม่ได้ ยามนี้ไม่มีเซียนมนุษย์ผู้ใดในดินแดนลับ ผู้แข็งแกร่งที่สุดก็คือผู้ฝึกตนขั้นปลายระดับเขตแดน
เจียงผิงอันใช้ธงค่ายกลที่ยึดมาได้ ท้องนภาโปรยปรายเต็มไปด้วยอักขระ เกิดเป็นอาคมผนึกตัวเขาและรอยแยกมิติไว้ภายใน
ธงค่ายกลนี้มีระดับสูงมาก ขอเพียงมีปราณเซียนเพียงพอ ธงค่ายกลนี้ก็รับมือยอดฝีมือขั้นปลายระดับเขตแดนไหว
“ที่นี่ สำนักเซียนอวี่หวงของเรายึดครองแล้ว ผู้ไม่เกี่ยวข้องโปรดรีบจากไปเสีย”
เจียงผิงอันยืนข้างรอยแยกมิติ เสียงของเขามิได้ดังอะไร แต่กังวานชัดในทุกคู่โสตของยอดฝีมือขั้นปลายระดับเขตแดน
ต่อหน้ายอดฝีมือมากมาย เขาหาได้เกรงกลัวไม่
“เป็นแค่บุคคลขั้นต้นระดับเขตแดน กล้าเหิมเกริมเพียงนี้เลยหรือ?”
“รีบเปิดค่ายกลเสีย หาไม่ เจ้ารับกรรมเองนะ”
เมื่อเห็นผู้ฝึกตนขั้นต้นระดับเขตแดนอย่างเจียงผิงอันยึดครองที่นี่ พวกเขาก็หาคิดรามือไม่ เมื่อมีผลประโยชน์มาเกี่ยวข้อง พวกเขาก็ไม่สนใจสักนิดว่าเจียงผิงอันมาจากสำนักไหน
ยามยอดฝีมือขั้นปลายระดับเขตแดนของสำนักเซียนเทียนหลานมาถึง เห็นซากศิษย์ร่วมสำนักกองเกลื่อนพื้นและซากหนังมนุษย์ที่เจียงผิงอันล่ามโซ่ไว้ก็เดือดโทสะสุดขีด
“สวะจากสำนักเซียนอวี่หวง ปล่อยฉางตี๋เดี่ยวนี้นะ!”
อัจฉริยะของสำนักถูกล่ามเช่นสุนัข ทำให้รู้สึกละอายยิ่ง
ฉางตี๋ซึ่ง
