อ เก็บซากคนทั้งหลายไป แล้วโยนอาวุธวิเศษกับผลึกเซียนในโลกใบน้อยของคนเหล่านั้นให้แก่เหล่าผู้เร่งรุดมาช่วย
“แข็งขันพัฒนาตัวเถอะ หาไม่แล้ว จุดจบของคนเหล่านี้จะเป็นของพวกเจ้าเอง”
เจียงผิงอันลากร่างระทวยของฉางตี๋เดินจากไป ศัตรูในทะเลทรายสีดำถูกฆ่าเกือบหมดแล้ว เขาจะไปฆ่าคนที่อื่น
ปวงชนมองอาวุธวิเศษเกลื่อนพื้นสลับกับแผ่นหลังของเจียงผิงอัน หัวใจสะท้านสะเทือนอย่างยิ่ง
ทรัพยากรเหล่านี้รวมกัน ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับเดนเซียนหรือเซียนมนุษย์ยังหวั่นไหว แต่เจียงผิงอันยกให้พวกเขา
เจียงผิงอันดูเย็นชา ทว่าหัวใจนั้นอบอุ่น
ทรัพยากรนี้มากมายจริงแท้ แต่สำหรับเจียงผิงอัน มูลค่าของซากศพเหล่านั้นสูงที่สุด
“เอ๋ ดูนั่นสิ!”
ขณะนี้ ผู้ฝึกตนคนหนึ่งพลันสังเกตเห็นบางสิ่ง ชี้ไปที่ทรายสีดำซึ่งเปื้อนโลหิตพลางตะโกนเรียก
ปวงชนหันมองตามอย่างสงสัย
พวกเขาพบว่าโลหิตบนทรายสีดำถูกสูบหายลงพื้นไปอย่างรวดเร็ว ราวมีบางสิ่งดูดซับโลหิตเหล่านั้น
ใช่เวลาเพียงประเดี๋ยว โลหิตใกล้เคียงก็ไม่หลงเหลือร่องรอย
อึดใจต่อมา มวลทรายสีดำพลันยุบตัวจมลงอย่างรวดเร็ว ผู้ฝึกตนทั้งหลายจึงรีบโกยทรัพยากรที่เจียงผิงอันให้ไว้แล้วถอยหลบ
เจียงผิงอันซึ่งกำลังจะจรจากสังเกตพบคลื่นพลังมิติรุนแรงที่เบื้องหลัง จึงหยุดฝีเท้าหันมามองทันที
พื้นทรายสีดำเบื้องหลังเขายุบถล่มเป็นหลุมมหึมา แสงสีเขียวมรกตพลันทะลวงสู่สุญตาเยี่ยงภูเขาไฟปะทุ
ดินแดนลับจันทร์มายาอันมืดสลัวถูกย
