มือนเช่นพี่ชาย
ฉางตี๋และพี่ชายสนิทสนมกันดี เขาจึงพอรู้เหตุการณ์
หวันเหยียนซางไห่กล่าวยิ้ม ๆ “เรานี่โชคดีเสียจริง แค่มาสำรวจทะเลทรายสีดำในดินแดนลับ มิคาดว่าจะได้เจอเจียงผิงอัน ต่อให้ครั้งนี้สำรวจคว้าน ้าเหลว ก็ยังกลับไปรับรางวัลได้”
พวกเขามาสำรวจทะเลทรายสีดำ มิคาดว่าจะมาเจอเจียงผิงอันทันทีที่มาถึง
เจียงผิงอันฆ่าอัจฉริยะล ้าเลิศของพวกเขาสำนักเซียนเทียนหลานไปมากมายในเมืองผี และเพราะพรสวรรค์ไม่ธรรมดาของเขานามของเขาจึงติดสิบอันดับค่าหัวสูงสุดในสำนักเซียนเทียนหลาน
แต่ละสำนักล้วนมีทำเนียบค่าหัวเช่นนี้อยู่ พวกเขาตั้งรางวัลให้ผู้ฝึกตนใต้ระดับเซียนตามราคา หากคนเหล่านี้ถูกฆ่า ก็จะขึ้นรางวัลได้มหาศาล
การได้ติดทำเนียบค่าหัวสิบอันดับแรกในขั้นต้นระดับเขตแดนนับว่าหาได้ยาก และเจียงผิงอันคือหนึ่งในนั้น
“ลูกพี่! ไปเถอะ! ปล่อยเราไว้นี่แหละ!”
หยางหลวนตะโกนอย่างร้อนใจ
เขารู้ว่าลูกพี่แข็งแกร่งมาก ไม่มีผู้ใดในระดับเดียวกันสู้ลูกพี่ได้แต่อีกฝ่ายมากันสิบห้าคนเลยนะ
แถมสิบห้าคนนี้ยังเป็นกำลังศึกสูงสุดของสำนักเซียนเทียนหลานต่อให้ลูกพี่แข็งแกร่ง มียอดสมบัติในมือก็ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะอวี๋ตงกับฉางตี๋ก็มียอดสมบัติใช้เหมือนกัน!
ลูกพี่ฝ่าออกไปลำพังก็ยังมีโอกาส หากสายเกินไปก็ยากหนีแล้ว!
แต่คำเตือนของหยางหลวนนั้นไร้ประโยชน์
หวันเหยียนซางไห่ใช้ธงค่ายกล อักขระเซียนวูบไหวสร้างเป็นอาคมมิติ หยุดได้กระทั่งยอดฝีมือขั้นปลายระ
