ดับเขตแดน
“คิดจะหนี? ไม่มีทาง”
“รุมฆ่าเขาเสีย แล้วแบ่งทรัพยากรเท่า ๆ กัน!”
คนเหล่านี้ไม่มากความกับเจียงผิงอันเลย พวกเขาลงมือทันที ไม่คิดสู้กับเจียงผิงอันตัวต่อตัว เพราะเข้าใจว่าพวกตนลำพังมิอาจเอาชนะเจียงผิงอันได้ จึงทำได้เพียงรุมโจมตี
อัจฉริยะสิบห้านามรุมโจมตีเจียงผิงอัน หอกยาวกระบี่พลิ้วฟาดฟันทิ่มแทง ปราณอันทรงพลังแผ่ปกคลุมรัศมีหลายหมื่นลี้ ตลบพายุหมุนควงทะลวงสู่ฟ้า
“หนี? ใครบอกว่าข้าจะหนี?”
เจียงผิงอันยังฆ่าไม่หนำใจ เขาจะหนีได้อย่างไร จิตสังหารที่หมักบ่มมาครึ่งปี ในที่สุดยามนี้ก็มิต้องยั้งไว้ ปราณเซียนอันดุร้ายเปี่ยมโทสะหลากทะลักเยี่ยงภูเขาไฟปะทุ
วิญญาณศึกสีดำเคลือบไปทั่วกาย ในมือถือกิ่งมารสะเทือนสรวงปลดปล่อยเขตแดนจำนงสัประยุทธ์ ใช้งานวิชาเทียมเทพสงคราม
ศึกอันดุเดือดเปิดฉาก
ศัสตราปะทะเสียด ส่งประกายไฟกระจายทั่วทิศ สารพัดกฎเกณฑ์ร่ายระบำบ้าคลั่ง แสงจากวรยุทธ์เซียนเรืองรองทั่ว
ทะเลทรายสีดำอันคล ้าหมอง นี่คือศึกระดับอัจฉริยะ ตระการตาน่าดูชมยิ่ง
ผู้ฝึกตนมากมายจากสำนักเซียนเทียนหลานขวัญสะท้าน แม้พวกเขาสิบกว่าคนรุมโจมตี แถมยังใช้อาวุธวิเศษชั้นยอดมากมายพวกเขายังสัมผัสแรงกดดันจากเจียงผิงอันได้อยู่เลย
หากสู้ลำพัง ได้ตายแน่ ๆ
แต่พวกเขารุมโจมตีเป็นกลุ่มเช่นนี้ คนตายย่อมต้องเป็นเจียงผิงอัน
ต่อหน้าการรุมโจมตีของยอดอัจฉริยะสิบกว่าคน สารพัดเขตแดนกระหน ่าเบียดเสียดสี เจียงผิงอันเสียเปรียบอย่างเห็
