สำนักเซียนใหญ่และผู้ฝึกตนมากมายพากันติดต่อหยางจิ่นอวี๋อยากจะถามนางว่าได้ป้ายผ่านทางมาอย่างไร
เนื่องจากผู้คนแวะเวียนมามากมาย หยางจิ่นอวี๋จึงจองโรงเตี๊ยมขนาดใหญ่เพื่อลดปัญหา เตรียมจัดงานเลี้ยงประกาศวิธีได้ป้ายผ่านทางมาในคราวเดียว
แต่หากผู้ใดจะมาร่วมงานเลี้ยง หากมิใช่ผู้ฝึกตนทรงพลังก็ต้องเป็นอัจฉริยะเรืองนาม ผู้ฝึกตนทั่วไปไร้โอกาสเฉียดกราย
“สตรีผู้นี้ยอดเยี่ยมจริง ๆ”
เมื่อเหมียวเสียทราบเรื่องนี้ ในใจก็นึกริษยา
พวกนางทั้งสองมีการฝึกฝนระดับเดียวกัน ต่างฝ่ายล้วนเป็นสตรีชื่อเสียงและพลังต่อสู้ของพวกนางล้วนทัดเทียมกัน
แต่หยางจิ่นอวี๋ได้ป้ายผ่านทาง ทว่านางมิได้ ทำให้นางรู้สึกเหมือนถูกก้าวข้าม
แม้นางจะริษยาเล็กน้อย แต่เพื่อเข้าสำนักศึกษาชางจือและเพื่อบิดานาง นางจึงต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงของหยางจิ่นอวี๋เช่นกัน
ขณะออกเดินทางไปร่วมงานเลี้ยง เหมียวเสียก็หันไปถามเจียงผิงอัน “เจ้าบื้อ เจ้าว่าหยางจิ่นอวี๋ดีกว่าข้าหรือไม่?”
“อาจจะ” เจียงผิงอันตอบเสียงเรียบ
“เจ้าบื้อตัวเหม็นนี่!”
เหมียวเสียหาพื้นที่ไร้คน กระโจนเกาะคอเจียงผิงอัน “ศิษย์พี่หญิงผู้นี้จะให้เจ้ามาปลอบข้า! ควรจะตอบว่าไม่สิยะ!”
“อ้อ ศิษย์พี่หญิงดีกว่าหยางจิ่นอวี๋” เจียงผิงอันตอบ
เหมียวเสีย “…”
ขอไปที จะขอไปทีเกินไปแล้ว
เจ้าบื้อตัวเหม็นนี่ปลอบสตรีไม่เป็นสักนิด
โชคยังดีที่นางชินแล้ว
ระหว่างสนทนา ทั้งสองก็มายังตำหนักที่จัดงานเลี้ยง หลังจากประกาศตั
