“ท่านกอดแน่นไปแล้วนะ รีสเลย์” หญิงสาวหยอกเอิน
“ขอโทษ” เขายอมปล่อย แต่สายตายังคงจับจ้องที่ใบหน้าของเธอแทบจะไม่ยอมกะพริบตา ราวกับว่าต้องการจะจำภาพนี้ไปตลอดสำหรับช่วงชีวิตที่เหลือ
“ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม” ชายหนุ่มลูบไล้เส้นผมสีทองของเธอ สัมผัสของเส้นผมนั้นนุ่มนวลดังสัมผัสของใยไหมและยังส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ที่เธอมักจะใช้หมักผม มันไม่ต่างจากสมัยก่อนเลย
หญิงสาวไม่ได้ตอบแต่ยิ้มอย่างเศร้า ๆ ให้
“ข้าได้รับชีวิตใหม่จากท่านแรปโซดี” อลิเซียพูดด้วยเสียงสั่นเครือ
“ท่านมีทางเลือกสองทาง เข้าร่วมกับท่านแรปโซดีและได้อยู่กับข้าอีกครั้ง…” อลิเซียร้องไห้ “หรือไม่ก็… ฆ่าข้าทิ้งที่นี่และช่วยโลกเอาไว้”
รีสเลย์ไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด แรปโซดีคือใครกัน และทำไมเธอถึงพูดเหมือนกับอยากให้เขาทำร้ายเธอ
รีสเลย์นิ่งอึ้งอยู่ครู่ใหญ่ แต่ในที่สุดก็เอ่ยปากออกมา
“อลิเซีย… ข้าเคยละเลยต่อเจ้า และข้าจะไม่ทำผิดเป็นครั้งที่สอง”
