ประกายดาบเบิกนภา หอกทะลวงแหวกเวหา
การเผชิญหน้าระหว่างเหมียวเสียและพวกฉางหงแผ่คลื่นอำนาจมหาศาล ผู้ฝึกตนใกล้เคียงต่างแตกตื่นรีบเหินเข้าเมืองไป
ฉางหงสั่งการศิษย์สำนักเซียนเทียนหลานผู้หนึ่งข้างตัว “ไปล่าเจียงผิงอันซะ!”
แค่พวกเขาไม่กี่คนไร้โอกาสฆ่าเหมียวเสียแน่แล้ว ทำร้ายนางมากนักก็มิได้ สู้จัดการเจียงผิงอันมิให้เติบโตเสียดีกว่า
เจียงผิงอันก็เป็นอัจฉริยะชั้นยอด หากปล่อยเขาเติบโต เขาจะเป็นภัยกับสำนักเซียนเทียนหลานของพวกตนแน่นอน
จัดการได้คนเดียวก็คนเดียวสิ
ยอดฝีมือขั้นปลายระดับเขตแดนผู้หนึ่งถอนตัว แปรเปลี่ยนเป็นแสงทองพุ่งเข้าโจมตีเจียงผิงอันทันที
ยามผู้ฝึกตนคนอื่น ๆ เห็นเช่นนี้ ผลลัพธ์ของเจียงผิงอันก็ปรากฏในใจแล้ว
ต่อหน้าการโจมตีของยอดฝีมือขั้นปลายระดับเขตแดน หากเขาคิดรอดชีวิตก็แทบเป็นไปไม่ได้เลย
“ตายซะ!”
ยอดฝีมือขั้นปลายระดับเขตแดนผู้นี้ปราชิดตรงหน้าเจียงผิงอันได้ในพริบตา ขอบเขตต่างกันสองขั้น ความเร็วสองฝ่ายมิอาจเทียบกันได้
เขาเงื้อกระบี่ฟันลง เจียงผิงอันบรรลัยในทันที
“อัจฉริยะขี้หมาอะไร สุดท้ายก็แค่นี้”
มุมปากคนผู้นี้ยกยิ้ม เขาฆ่าอัจฉริยะจากสำนักเซียนอวี่หวงไปผู้หนึ่ง สำนักต้องให้รางวัลเขาแน่
“เจ้าหัวเราะอะไร?”
ที่ประตูเมืองผี เจียงผิงอันมองมาพลางเอ่ยถาม
สีหน้าของยอดฝีมือขั้นปลายระดับเขตแดนผู้นี้ชะงักค้าง ดวงตาเบิกกว้าง
เจียงผิงอันไม่ตาย?
อวตารปราณ?
เวรแท้! โดนต้มเปื่อยเลย!
เจียงผิงอันผ
