ม่
สุดยอดฝีมือจากสำนักศึกษาชางจือวางผนึกแห่งหนึ่งไว้ในเมืองผีด้วยอำนาจมหาศาล ยามทิวาจะไม่มีอุบัติเหตุใด แต่ยามวิกาลจะมีบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวปรากฏตัว
ก่อนตะวันลับหาย ทุกผู้ต้องรีบกลับห้องที่มีค่ายกลกางอยู่ หาไม่ความตายเท่านั้นคือผลลัพธ์
มีพวกโง่เง่าหัวแข็งที่คิดว่าตนมีอะไรให้พึ่งพานิดหน่อยก็ทำได้ทุกสิ่ง ทะเล่อทะล่าออกจากห้องยามวิกาลแล้วตกตายไปอยู่ไม่น้อย
เหมียวเสียพาเจียงผิงอันตามศิษย์สำนักเซียนอวี่หวงคนอื่น ๆเข้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในเมืองไป ทุกผู้ในนั้นล้วนเป็นผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนอวี่หวง
“นี่คงเป็นศิษย์น้องเจียงผิงอันผู้เยี่ยมยอดล่ะสิ พรสวรรค์จริง ๆ”
ผู้ฝึกตนเครายาวถือดาบใหญ่ผู้หนึ่งกล่าวกับเจียงผิงอันยิ้ม ๆ
“ศิษย์พี่ชมเกินไปแล้ว ศิษย์พี่ต่างหากที่พรสวรรค์ล ้าเลิศ” เจียงผิงอันกุมกำปั้นตอบอย่างนอบน้อม
“มิต้องมากพิธีหรอก คนกันเองทั้งนั้น ข้าชื่ออวี๋เปย*[1] เรียกพี่ใหญ่อวี๋ก็พอ” อวี๋เปยกล่าวพร้อมรอยยิ้มกว้าง
เหมียวเสียพูดกับเจียงผิงอัน “คนผู้นี้ไม่ธรรมดานะ ก่อนเจ้าหวังหยางจะเติบโต เฒ่าอวี๋เป็นศิษย์พี่ใหญ่ของสำนักเรามาโดนตลอด เขาเจียนบรรลุขอบเขตเซียนมนุษย์เต็มทีแล้ว”
“เต็มทีที่ไหน ก้าวนี้ห่างกันอย่างกับคนละโลก ตราบใดที่ข้ามมิได้ ก็ติดอยู่ในระดับเขตแดนนี่ไปทั้งชาตินั่นแหละ” อวี๋เปยไม่คิดว่าตนเองเลิศเลออะไร
ทันใดนั้น ปราณอันเย็นเยียบ วังเวงชวนขนลุกก็ปรากฏขึ้นนอกโรงเตี๊ยม ทำให้บทสนทนานี
