ิดกฎของศาลาเติงเซียน หักหมื่นแต้มผลงาน กลับไปกักตัวหนึ่งปี”
“ขอรับ ท่านลุงหลี่”
ชิวผิงเซิงคารวะชายชรา แล้วชำเลืองหลัวอีเฟยอย่างดูแคลน“ในเมื่อเจ้ากล้าฆ่าสุนัขข้า ก็ใช้ชีวิตสุนัขเจ้าชดใช้ ข้าจะฆ่าผู้ใด ใครก็หยุดมิได้!”
หมื่นแต้มผลงานมิได้สะท้านถึงเขาเลย บิดาเขาเป็นเซียน แค่นี้นับประสาอะไร
ส่วนเรื่องกักตัวก็บ้าบอสิ้นดี หามีผู้ใดคุมประพฤติเขาไม่
หลัวอีเฟยรู้ว่าบทลงโทษนี้มิได้แสบร้อนสำหรับชิวผิงเซิงเลย นางเดือดดาลจนตาแดงฉาน อยากจะพุ่งไปฆ่าอีกฝ่ายเสียเดี๋ยวนี้
แต่ต่อหน้าตาเฒ่านี่ นางมิอาจขยับตัวได้เลย
ทันใดนั้นเอง หนึ่งเสียงไร้อารมณ์พลันดังขึ้น
“สุนัขตัวนั้นน่ะ กล้าประลองกันหรือไม่?”
ดวงตาของชิวผิงเซิงหรี่ลง มองไปยังผู้ฝึกตนไม่ดูตาม้าตาเรือผู้นั้น “เจ้ามันตัวอะไร กล้าดีมาดูหมิ่นข้า”
