ี่มาตลอดสามสิบปี ความต่างชั้นนั้นชัดเจน
เฉิงฮั่นมิได้ฟังสักนิด ไม่รู้เขาใช้วรยุทธ์ใด กระดูกของเขาส่งเสียงกรอบแกรบ ปราณโลหิตโถมทะลักเรืองนภา
พละกำลังของเขาทะยานสูง ผลักหวังหู่เจ๋อกระเด็นถอยครั้งแล้วครั้งเล่า แขนของเขาหักบิด
“สารเลว! น ้าหน้าอย่างเจ้ายังคิดชนะข้า!”
แขนของหวังหู่เจ๋อพลันงอกเดือยกระดูกคมกริบ แทงใส่ร่างเฉิงฮั่นอย่างเกินคาดคิด
“ฮ่า ๆ ตายซะ!”
ม่านตาของเจียงผิงอันหดตัว คิดอยากเข้าไปช่วย แต่บนแท่นศิลาที่ทั้งสองประชันกันอยู่มีอาคมกางไว้ เขามิอาจขึ้นไปได้
จบสิ้นแล้ว!
