แปะ ๆ ๆ
ฉางหงปรบมือเอ่ยชมเหมียวเสียเสียงดัง “เจียงผิงอัน อัจฉริยะสูงสุดของสำนักเซียนอวี่หวงล ้าเลิศยิ่งนัก เพิ่งเข้าไปได้หนึ่งชั่วละเลียดชาก็ถึงทางออกวงกตป่าศิลาแล้ว นับถือ นับถือ”
ฉางหงไม่ทราบว่าผู้ใดพิชิตวงกตป่าศิลา แต่ไม่มีทางเป็นเจียงผิงอันแน่ ๆ
เหตุที่ฉางหงทำเช่นนี้ก็เพราะเพื่อทำลายชื่อเสียงของเจียงผิงอันและทำให้อีกฝ่ายอับอาย
จริงเช่นนั้น ยามผู้อื่นได้ยิน พวกเขาล้วนเผยสีหน้าเหยียดหยาม
เจียงผิงอันมีคุณสมบัตินั้นหรือ?
หยางจิ่นอวี๋ใช้เวลาสามวัน เจียงผิงอันเพิ่งเข้าไป จะถึงทางออกแล้วได้อย่างไรกัน
แน่นอน นี่ต้องมิใช่เจียงผิงอันแน่ ๆ
จิตสังหารในใจเหมียวเสียพุ่งทะยานถึงขีดสุด การโจมตีเจียงผิงอันของฉางหงทำให้นางเดือดดาลยิ่ง ขุ่นเคืองยิ่งกว่ายามเสียรากฐานเทพโบราณไปเสียอีก
ขณะนั้นเอง แสงทองเหนือป่าศิลาพลันก่อตัวเป็นภาพฉายคนผู้หนึ่ง
คนในภาพฉายก็คือผู้มาถึงทางออกของวงกตป่าศิลา
เมื่อเห็นบุคคลในภาพฉาย โทสะของเหมียวเสียก็หายเกลี้ยงใบหน้าเปี่ยมความตกตะลึง
รอยยิ้มบนใบหน้าฉางหงและเหล่าผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนเทียนหลานค้างบนใบหน้า ดวงตาเบิกกว้างอย่างเหลือเชื่อ
“เป็นไปไม่ได้!! เจียงผิงอันเพิ่งเข้าไปแท้ ๆ เขาจะถึงทางออกแล้วได้อย่างไร!”
ผู้ปรากฏตัวในภาพฉายมิใช่ใครอื่นนอกจากเจียงผิงอัน
ระหว่างพวกเขาเสวนา ปรากฏว่าเจียงผิงอันเดินถึงทางออกแล้ว!
อย่าว่าแต่เหล่าผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนเทียนหลาน กระทั่งเหมียวเส
