ล้ว
อย่างเช่นแดนจันทร์มายา หากคิดจะผ่านไปให้ถึงเส้นทางธารดาราก็ต้องปราชันกับอัจฉริยะสูงสุดจากสี่ขุมกำลังเซียนใหญ่แห่งอื่น
ผู้ฝึกตนน้อยนักในแดนจันทร์มายาจะเข้าสำนักศึกษาชางจือได้ในรอบพันปี บางครั้งพวกเขาอาจมิอาจเข้าได้เลยสักคนด้วยซ ้า
หลายบุคคลกลายเป็นฉากหลังความสำเร็จของอัจฉริยะผู้อื่น ไม่ก็ตกตายสลายเป็นเถ้ากระดูกระหว่างทาง
เหมียวเสียไม่อยากไปสำนักศึกษาชางจือ แต่เมื่อเข้าสำนักศึกษาชางจือได้ สำนักศึกษาจะเติมเต็มหนึ่งความปรารถนาให้ ขอเพียงความปรารถนานั้นไม่ใหญ่โตหรือมากมายจนเกินไป ก็สัมฤทธิ์ได้ทั้งสิ้น
เหมียวเสียอยากให้บิดานางหายดี นางจึงต้องไป
หนึ่งปีมิใช่เวลายาวนานอะไรสำหรับผู้ฝึกตนระดับเขตแดนเลยแค่กะพริบตาหนึ่งหนก็ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว
ที่ประตูสำนักเซียนอวี่หวง
เหมียวจิ่งชรากว่ากาลก่อนมาก แต่เขาก็ยังคงท่วงท่าสง่างามมองบุตรีตนด้วยสายตาใจดี
“เสี่ยวเสีย อย่าฝืนนะลูก รักษาตนไว้เป็นหลัก หากไม่ไหวจริง ๆก็รีบกลับมา ให้พ่อได้อุ้มหลานโดยไวที่สุดดีกว่า”
บุตรีเขาต้องจากบ้านไกลเป็นครั้งแรก ไม่รู้ยามใดจะได้กลับเหมียวจิ่งจึงเป็นห่วงยิ่ง
ต่อหน้าคำล้อเลียนของบิดา เหมียวเสียในครั้งนี้มิได้เสยหมัดแทนคำตอบ แต่กลั้นน ้าตาพูดว่า “เจ้าไม่เชื่อในลูกสาวตัวเองหรือ?ข้าแน่ใจว่าจะเข้าสำนักศึกษาชางจือได้แน่ ๆ!”
เหมียวจิ่งอ้าปากพะงาบ แต่มิได้เกลี้ยกล่อมต่อไป เขากล่อมนางมาหลายต่อหลายหนตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา แต่บุตรีเ
