เซียนมนุษย์ เด็กนี่ยังคงซ่อนตัวแนบเนียน แถมยังหลอกชิงศาสตราเซียนของอีกฝ่ายมาได้ด้วย แสดงให้เห็นถึงจิตใจอันเข้มแข็ง
คนทั่วไปย่อมมิพ้นครั่นคร้ามต่อเซียนมนุษย์ แค่ซ่อนตัวตนอย่างสมบูรณ์แบบได้ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว
“เรื่องสุดท้ายแล้ว ช่วยอาจารย์ดูแลเสี่ยวเสียทีนะ แม้นางจะเป็นศิษย์พี่หญิง แต่นางอายุน้อยกว่าเจ้า ดูแลนางเยอะ ๆ หน่อย”
“ศิษย์พี่หญิงเป็นคนฉลาดและจิตใจดี นางไม่ให้อาจารย์เป็นกังวลแน่ขอรับ” เจียงผิงอันตอบ
“ยามนี้มีเจ้า อาจารย์ผู้นี้ก็ไร้ห่วงใดในภายหลังแล้ว”
เหมียวจิ่งเอนตัวบนเก้าอี้ โบกมืออย่างอ่อนเปลี้ย “ไปเถอะ ไปรักษาบาดแผลเจ้าก่อน”
“อาจารย์ กระบี่เซียนของท่านขอรับ”
เจียงผิงอันคืนกระบี่เซียนที่เหมียวจิ่งให้เขาไปประลอง
“รับไปเถอะ ถือเป็นของรับขวัญศิษย์จากอาจารย์”
ศาสตราเซียนระดับนี้มิได้ล ้าค่าอะไรนักสำหรับเขา
“ขอบคุณอาจารย์”
เจียงผิงอันมิเกรงใจ เขารับกระบี่เซียนมาอย่างซาบซึ้งใจ ก่อนจะหันกายเดินออกไปกับอวตาร
ตัวตนของไป๋ฟานผู้นี้ ต้องพยายามมิให้เปิดโปง เขาชอบทิ้งไพ่ตาย ‘เล็กน้อย’ ไว้ให้ตนเอง ยามเผชิญศัตรูจะได้มีเบี้ยเดิมพันมากหน่อย
ทันทีที่เดินออกไป เหมียวเสียก็ยืดอกเชิดคอ ดูเหมือนนางมีสถานะสูงส่งยิ่ง “ศิษย์พี่หญิงผู้นี้มิต้องให้เจ้ามาดูแลหรอก!”
นางแอบฟังอยู่ที่ประตู ได้ยินบทสนทนาภายใน
“ศิษย์น้องทราบ”
เจียงผิงอันตอบ
เมื่อได้ยินคำตอบนี้ อกของเหมียวเสียก็อัดแน่นด้วยโทสะอย่างอธิบ
