งอะไร ไม่มีทางปราชันเจียงผิงอันได้เลย
ไป๋ฟานกล่าวอย่างนอบน้อม “อาจารย์ ข้าขึ้นถึงขั้นเก้าได้จริง ๆนะขอรับ แต่ข้าต้องการศาสตราเซียนชิ้นหนึ่ง”
“พรสวรรค์ของข้าพิเศษ หากนำศาสตราเซียนชิ้นหนึ่งใส่ลงไปในหลุมดำกลืนกิน ข้าจะสามารถดูดซับพลันของศาสตราเซียนมาช่วยสนับสนุนในการต่อสู้ได้ขอรับ”
“จริงหรือ?”
ดวงตาของถานกว่างโซ่วเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มองศิษย์ตรงหน้าอย่างไม่แน่ใจ
“จริงอยู่แล้วขอรับ” เจียงผิงอันโกหกหน้าตาย
“จะไม่ถูกจับได้หรือ?” ถานกว่างโซ่วถาม
“อาจารย์ไม่ต้องห่วง ไม่มีทางถูกจับได้หรอกขอรับ ยืมพลังมากเกินไปไม่ได้ แต่เอาชนะคู่ต่อสู้บนขั้นบันไดที่เก้าได้แน่นอน”
เจียงผิงอันตบอกยืนยัน
รอยยิ้มหวนปรากฏบนใบหน้าผู้อาวุโสถานกว่างโซ่ว
“อาจารย์จะให้ศาสตราเซียนชิ้นหนึ่งกับเจ้า เอาชนะคู่ต่อสู้บนบันไดขั้นเก้าให้ได้ แล้วเมื่อถึงเวลา ก็ไปปราชันเจียงผิงอันแล้วฆ่าเขาซะ!”
เขาไม่เคลือบแคลงวาทะศิษย์ตน ศิษย์ผู้นี้อยู่ใต้การควบคุมของเขาแล้ว จะไม่หลอกเขาแน่ ๆ
เจียงผิงอันพูดอย่างมั่นใจ “ขยะอย่างเจียงผิงอัน ข้าจะกลืนกินตอนไหนก็ได้!”
ถานกว่างโซ่วสุดปรีดา แอบยัดศาสตราเซียนชิ้นหนึ่งซึ่งมีรูปร่างคล้ายกำไลหยกให้กับไป๋ฟาน
“นี่เป็นศาสตราเซียนมิติ ชื่อว่ากำไลทลายมิติ มีพลังผนึกและแปรเปลี่ยนมิติได้ ต้องจัดการเจียงผิงอันให้ได้นะ!”
“ข้ามิให้อาจารย์ต้องเสียชื่อขอรับ!”
น ้าเสียงของไป๋ฟานเจือความตื่นเต้นเล็กน้อย
ได้ศาสตราเซีย
