ยงผิงอันทันที
เจียงผิงอันตอบ “เรานิกายเทวมารไม่เหลือเงินแล้ว ถามไปก็ไร้ประโยชน์ แต่ก็คืออาวุธระดับสองกับสาม แล้วก็สมบัติลับสองสามชิ้นไว้ค่อยพูดกันยามนิกายเทวมารมีทรัพยากรแล้วกันนะ”
“สมบัติลับ!”
ได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของผู้อาวุโสหลายคนก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
“เจ้านิกาย แม้นิกายจะไม่เหลือเงิน เราก็ยังพอมีงบส่วนบุคคลอยู่บ้าง ขอดูได้หรือไม่ว่าเป็นสมบัติลับอะไร?”
“ใช่แล้ว เจ้านิกาย ขอดูสมบัติลับหน่อย หากเป็นของดี เราก็จะลงขันเงินกันซื้อ”
คนทั้งหลายล้วนอยากรู้อยากเห็นสมบัติลับยิ่ง
เจียงผิงอันยิ้มลำพองอยู่ในใจ เขากะแล้วว่าเจ้าเฒ่าทั้งหลายต้องพูดเช่นนี้
คลังสมบัตินิกายเทวมารอาจไม่เหลือเงินตรา แต่สามตระกูลใหญ่เหล่านี้ร ่ารวยสุดแสน
