ทั้งสี่รอนแรมอยู่ในป่าหลายวันหลายคืนแต่ในที่สุดพวกเขาพบกับทางออก เบื้องหน้าคือถนนลูกรังที่ทอดยาวซ้ายและขวาสุดสายตา เซกันเดาว่าจุดหมายปลายทางก็คงไม่ห่างออกไป
โซนาตา ซีวี เซกัน และเคสเทรลต้องผ่านหมู่บ้านหลายต่อหลายแห่งที่เปลี่ยนสภาพไปจากผลของสงคราม บางหมู่บ้านแทบจะกลายเป็นหมู่บ้านร้าง คนหนุ่มถูกเกณฑ์ไปร่วมรบ คนแก่ เด็กและผู้หญิงที่โชคดีหน่อยก็สามารถย้ายไปอยู่ในเมืองใหญ่ที่ปลอดภัยกว่า แต่ก็มีคนแก่ คนเจ็บ และคนที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้อีกไม่น้อยที่ถูกทิ้งเอาไว้เบื้องหลังจนกลายเป็นภาพที่น่าสลดใจ
“สงครามขยายมาถึงที่นี่แล้วเหรอ แบบนี้อีกไม่นาน...” ซีวีรู้สึกใจเสีย เธออาจไม่มีโอกาสได้กลับไปเวนเซลอีก แต่ก็ยังภาวนาไม่ให้สงครามลุกลามจนไปถึงที่นั่น
ที่บ้านหลังหนึ่งเซกันและโซนาตารู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดได้เกือบจะพร้อมกัน โดยไม่ต้องเสียเวลานัดแนะซีวีทิ้งระยะจากข้างหลัง ส่วนหนุ่ม ๆ ทั้งสามก็ใช้เวลาเพียงครู่เดียวก็แน่ใจว่าที่บ้านแห่งนี้ไม่หลงเหลือสิ่งมีชีวิตใด ๆ อยู่แล้ว
