“ฉันเข้าใจนะ ในโลกที่ข้อมูลมีอยู่อย่างจำกัด มันช่วยไม่ได้หรอกที่จะถูกทำให้เชื่อเพียงเพราะใคร ๆ เขาก็เชื่อกัน และการออกมาพูดว่าฉันไม่เชื่อโดยที่ตัวเองก็ไม่มีหลักฐานมาแย้งมันก็ไม่มีน้ำหนักหรอก” โซนาตาคิดถึงประวัติศาสตร์ที่เรียนไปเมื่อนานมาแล้ว “ทั้งที่เชื่อในสิ่งที่ถูก แต่บางทีพูดไปไม่มีหลักฐาน คนไม่หาว่าบ้า ก็จะเอาไปฆ่าซะอีกด้วย”
เซกันพยักหน้าและปล่อยให้โซนาตาพูดต่อ
“มนุษย์เราน่ะชอบสร้างปีศาจร้ายขึ้นมาเอง เมื่อเกิดเรื่องแย่ ๆ ขึ้นมาก็แค่โยนทุกอย่างไปที่ปีศาจตัวที่ว่า มันสบายใจกว่าที่จะมองว่ามีบางอย่างคือต้นเหตุของความเลวร้ายทั้งปวง เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่ต้องโทษว่าตนเองก็เป็นส่วนหนึ่งของความเลวร้ายด้วย”
เซกันไม่แน่ใจว่าเขาตามทันเรื่องที่โซนาตาพูดหรือไม่ แต่เขาก็ยังพยักหน้าตอบเป็นจังหวะ
“ฉันอยากได้นายมาเป็นพวก” อยู่ ๆ โซนาตาก็วกไปที่เป้าหมายของเขาแบบไม่ให้ตั้งตัว
“ผม…” เซกันลังเล เขาดีใจที่ถูกชวนแม้ว่าจะยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องเป็นตัวเอง และโซนาตามีจุดมุ่งหมายใด
“ฉันกำลังตามหาคนเก่ง ๆ ที่เชื่อใจได้ และฉันคิดว่าคน ๆ นั้นคือนาย”
