อันเงยหน้าขึ้นถาม
“เจ้าคิดว่าสมบัติลับเป็นขนมกินเล่นหรือ?” หลัวซู่ยิ้มอย่างนึกฉุน
แม้ทรัพยากรในภพบุกเบิกจะมากมี ศาสตร์ตีศาสตราล ้าหน้า แต่สมบัติลับก็ยังเป็นอาวุธวิเศษระดับสูง จะเอามาเป็นรางวัลให้ศิษย์ง่ายๆ ได้อย่างไร
“ขออภัยขอรับ ประมุขศาลา ข้าเพิ่งฟื้นบาดแผล ยังต่อสู้มิได้ขอรับ” เจียงผิงอันปฏิเสธอย่างสุภาพ
หลัวซู่ “…”
เจ้าฆ่าคนที่หน้าโถงรักษาระเบียบตั้งเยอะแยะ แล้วมาบอกว่าสู้ไม่ได้?
“ช่างเถอะ กลับไปได้ รักษาตัวด้วย เจ้าเฒ่าฮั่วหร่วนนั่นไม่รู้คิดบ้าอะไรอยู่ ถึงกับยุบฝ่ายรักษาระเบียบทันที”
หลัวซู่ขมวดคิ้ว พึมพำกับตนเองพลางจิบชา
นางสงสัยว่าอาจมีแผนการอะไรอยู่เบื้องหลัง
“ประมุขศาลา ศิษย์ขอตัว”
เจียงผิงอันคารวะอีกครั้งแล้วหันกายจาก
ทันทีที่เขาเดินออกมา เฉียนฮวั่นโหรวก็ไล่ตามมาส่งม้วนหยกม้วนหนึ่งแก่เจียงผิงอัน
“อะไรน่ะ?”
เจียงผิงอันสงสัย
เฉียนฮวั่นโหรวยิ้มบาง เผยอริมฝีปากแดงขึ้นกล่าว
“อำนาจศักดิ์สิทธิ์”
