“แบล็กเฟนเซอร์” เวเนทวนคำ “เท่าที่ข้ารู้จะว่าเป็นฉายาก็ไม่เชิง มันเป็นเหมือนชื่ออาชีพมากกว่านะ”
“คือแบบนี้นะคะ แบล็กเฟนเซอร์แต่เดิมคือชื่อที่นักดาบต้องสาปใช้เรียกตัวเองค่ะ แต่ดูเหมือนว่าในยุคของเซกันจะหาคนที่สามารถควบคุมอาวุธต้องสาปไม่ได้ คำ ๆ นี้ก็เลยเหมือนเป็นทั้งฉายาและคำเหยียดไปด้วยในตัวค่ะ” เจเนวีฟอธิบายแทนอย่างคล่องแคล่ว แน่นอนว่าเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่เธอเพิ่งอ่านจากห้องสมุดของอัลกราดเมื่อไม่นานนี้
“แบบนี้นี่เอง” เอลลีส่งเสียงพึมพำมาจากด้านหลัง
“นั่นเอลลี ซอร์เยอร์กับพัค มินอาเหรอคะ คุณไม่ได้กำลังคุยอยู่ในห้องส่วนตัวเหรอ” เจเนวีฟรู้สึกคาใจ
“เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ว่าแต่เวเน… เธอเล่าเรื่องของดานิกาให้ฟังหน่อยได้ไหม” โซนาตาเปลี่ยนเรื่องอย่างไม่แยแส
“ท่านดานิกาเหรอ ข้าก็ไม่รู้มากหรอก รู้แค่ว่าท่านเป็นหนึ่งในพยากรณ์ที่เก่งที่สุด คำทำนายของเฮอร์มิตเกี่ยวกับการมาของพวกเจ้าก็เป็นคำทำนายของท่านนี่แหละ”
“งั้นก็แม่นยำมากเลยสินะ”
“เท่าที่ข้ารู้ ก็ไม่เคยผิดพลาดนะ”
“แปลว่าเรื่องของเซกัน… เขาอาจจะเป็นชายต้องสาปจริง ๆ น่ะสิ” เอลลีหันไปพูดกับมินอา
