่ถูกประหาร สถานะของเขาก็จะถูกริบพร้อมต้องทัณฑ์สถานหนัก แล้วสำนักก็จะประกาศประจาน
ไม่รู้ว่าเพราะไม่อยากชดเชยใด ๆ ไม่อยากเสียหน้าหรือด้วยเหตุผลอื่น ๆ ชิวซื่อผิงจึงไม่หยุด แต่ตั้งหน้าตั้งตาหนีสุดชีวิต
ผู้อาวุโสสิบกว่าคนต่างไล่ล่า
หนึ่งเดือนต่อมา ผู้อาวุโสทั้งหลายก็กลับสู่สำนัก
เหมียวจิ่งมายังที่พำนักของเหมียวเสียผู้เป็นบุตรสาว บอกนางว่า“เจ้าเฒ่านั่นหนีไปได้แล้ว”
“หนีไปได้? เซียนปฐพีอย่างเจ้าไร้ฝีมือเพียงนั้นเลย?”
เหมียวเสียถามย้อนอย่างโกรธเคือง
เหมียวจิ่งอยากตบบุตรีตนให้ตายนัก นี่พูดกับพ่อตัวเองเช่นนี้หรือ? เพื่อช่วยผู้ชายของตัวเอง นางถึงกับดูแคลนพ่อเฒ่าเช่นนี้เลย?
“เจ้าเฒ่าชิวซื่อผิงระเบิดศาสตราเซียนไปชิ้นหนึ่ง แม้จะหนีไปได้เขาก็ยังบาดเจ็บสาหัสจากน ้ามือเรา มีผลกระทบต่อฤทธิ์อำนาจ”
“ข้าไม่สนใจว่าจะกระทบหรือไม่ ข้าอยากให้สารเลวเฒ่านั่นตายไปซะ! รีบ ๆ หาให้เจอแล้วจัดการเสีย อย่าทิ้งภัยแฝงไว้!”
เหมียวเสียกรอกสุราเข้าปากอย่างเดือดแค้น
เจียงผิงอันปริปากกล่าว “ช่างเถิด เซียนมนุษย์ฆ่ายากจะตายอาจารย์ลำบากมาทั้งเดือนแล้ว ศิษย์พี่หญิงอย่าบีบคั้นเกินไปเลย”
แม้จะฆ่าชิวซื่อผิงมิได้ เจียงผิงอันก็พอใจมากแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือทัศนคติของสำนักเซียนอวี่หวงซึ่งทำให้เขารู้สึกเลื่อมใส
สำนักเซียนอวี่หวงมิได้เห็นผลประโยชน์เป็นใหญ่ ปกป้องผู้อาวุโสเพียงเพราะเขาเป็นศิษย์ธรรมดาคนหนึ่ง
สิ่งนี้ทำให้เจียงผิงอันยิ่ง
