รู้สึกเหนียวแน่นกลมเกลียวกับสำนักเซียนอวี่หวงเข้าไปใหญ่
เช่นกัน ยิ่งเหมียวจิ่งมองเจียงผิงอัน เขายิ่งนึกชอบใจ สุขุมเยือกเย็น สายตาเฉียบคม ถูกเซียนมนุษย์ไล่ล่ายังรอดมาได้
ขณะที่บุตรีเขาติดสุรา บ้าเดิมพัน วาจากักขฬะ หามีสัมมาคารวะต่อบิดาไม่
เทียบกันแล้ว เหมียวจิ่งก็อยากถีบบุตรีตนออกไปห่าง ๆ นัก
“เมื่อไรพวกเจ้าสองคนจะรีบ ๆ แต่งงานกันเสียที?” เหมียวจิ่งโพล่งขึ้นกะทันหัน
เหมียวเสียผู้กำลังเดือดดาลพลันตัวลีบ ตะคอกใส่เหมียวจิ่งโดยไร้ความกดดันใด ๆ “ตาเฒ่า พูดเหลวไหลอะไรอยู่เนี่ย!”
ขณะปากเหมียวเสียพูดกับบิดา ก็แอบชำเลืองหางตามองเจียงผิงอันอย่างมิอาจควบคุม
เจียงผิงอันตอบกลับว่า “อาจารย์ ระหว่างข้ากับศิษย์พี่หญิงมิได้มีสัมพันธ์ใด นอกจากนั้น ข้าก็มีภรรยาและบุตรีอยู่ในภพล่างแล้วขอรับ”
เมื่อได้ยินวาทะเหล่านี้ เหมียวเสียก็ตะลึงค้าง ไม่รู้ทำไม แต่อารมณ์ประหลาดอย่างหนึ่งปรากฏขึ้นในใจนาง ทำให้นางอยากดื่มสุราสักไหเสียเดี๋ยวนี้
เหมียวจิ่งผิดหวังเล็กน้อย “ที่แท้เจ้าก็มีครอบครัวอยู่แล้ว น่าเสียดาย เสี่ยวเสียยึดหลักสตรีเป็นใหญ่ฝังหัว ไม่ยอมเป็นอนุแน่ ๆ”
“สนิทสนมกับศิษย์พี่หญิงของเจ้าไว้ นางร ่าไห้เพื่อเจ้ามาหลายปีแล้ว บิดาเช่นข้าก็ปวดใจนัก”
เหมียวจิ่งทิ้งวาทะไว้แล้วหันกายจาก ปล่อยทั้งสองอยู่ตามลำพัง
“เซียนปฐพีโหลยโท่ย กระทั่งเซียนมนุษย์คนเดียวยังฆ่าไม่ได้!”
เหมียวเสียเหวี่ยงขวดสุราตามหลังบิดาตนไป ก่อนจะหั
