ต้องได้มา มีเพียงเช่นนี้ ศิษย์พี่หญิงจะได้ความมั่นใจคืน”
“เป้าหมาย… แล้วศิษย์น้องฝึกฝนหนักเพียงนี้ มีเป้าหมายเช่นใดหรือ?”
เหมียวเสียสัมผัสได้ว่าเจียงผิงอันมีความดึงดันบางอย่างในใจและจะมุ่งมั่นบากบั่นเพื่อจุดหมายนี้ ไม่ว่าจะเผชิญอันตรายกี่ครั้งหนก็จะรอดพ้นมาได้ทั้งสิ้น
เจียงผิงอันเงียบไปครู่หนึ่ง จึงเอ่ยว่า “ในอดีต เป้าหมายของข้าคือเป็นเซียนเพื่อคืนชีวิตให้พ่อแม่ แต่ภายหลังมีภรรยามีบุตรี ข้าเลย
มีเป้าหมายเพิ่มอีกข้อ คือให้ผู้คนรอบกายข้าอยู่อย่างปลอดภัย นี่คือเป้าหมายที่ต่อให้ตายก็ต้องบรรลุ”
“ศิษย์พี่หญิงหาคนที่รักสักคน สร้างครอบครัวด้วยกันก็ได้นะศิษย์พี่หญิงจะได้มีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ และจะได้มีแรงผลักดันมากกว่านี้”
ผัวะ!
เหมียวเสียต่อยเจียงผิงอันกระเด็นไป “ศิษย์พี่หญิงผู้นี้อายุยังไม่ครบร้อย ยังเป็นสาวน้อยผู้หนึ่งนะยะ สร้างครอบครัวบ้าบออะไร ไสหัวไปโน่นเลย ไม่ต้องมากล่อมศิษย์พี่หญิงผู้นี้ให้ยาก!”
“ศิษย์น้องขอตัวแล้ว”
เจียงผิงอันคำนับลาแล้วไปยังห้องฝึกฝน
เหมียวเสียทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ แหงนหน้ามองเพดาน ปากพึมพำ“เป้าหมายของข้า… เป้าหมายของข้าคืออะไรล่ะ…”
นางนำไหสุราออกมาเตรียมจะจิบ แต่เสียงของเจียงผิงอันพลันสะท้อนในใจ ดื่มให้น้อยหน่อยเถิด
“ข้าต้องให้ศิษย์น้องตัวเหม็นอย่างเจ้ามาเกลี้ยกล่อมด้วยหรือ!ศิษย์พี่หญิงผู้นี้ไม่ฟังหรอก!”
เหมียวเสียขว้างไหสุราลงพื้นอย่างเดือดดาล สุรามูลค่าหลายพันผล
