โซนาตานึกถึงครั้งแรกที่เขาได้เห็นป่าพรีวูด ถ้าไม่ใช่เป็นผู้ใหญ่ ถ้าไม่ใช่มีอาวุธครบครัน ถ้าไม่ใช่ว่าได้เจอคนนำทางฝีมือดีอย่างเวเน ป่าแห่งนี้มันก็ไม่ใช่สถานที่ปลอดภัยเอาเสียเลย
“เด็กคนเดียวในป่า… จะรอดไปได้ยังไง” มินอาพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า
“อุลงั้นเหรอ” โซนาตาอ่านชื่อตัวละครในย่อหน้าถัดมา มันเขียนไว้ว่าเซกันได้เจอกับหญิงชราในป่าด้วยความบังเอิญ เขาลังเลว่าควรจะวิ่งหนีไปหรือลองขอความช่วยเหลือจากเธอดี
อุลคือหญิงชราสติไม่ดี หน้าตาอยู่ระหว่างกลางของความตลกขบขันและความน่าเกลียด ฟันบนยื่นออกมาเหมือนกระต่าย ดวงตาปูดโบน ผิวหนังเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยริ้วรอย ชาวบ้านบางคนเชื่อกันว่าเธอคือแม่มด
อุลอาศัยอยู่ในป่ามานานเท่าไหร่แล้วก็ไม่มีใครตอบได้ บางคนเชื่อว่าเธอเสียสติหลังจากที่ลูกหลานเสียชีวิตไปจนหมด แต่ก็มีอีกไม่น้อยที่ปักใจเชื่อว่าเธอคือแม่มดตัวจริง พวกเขาเชื่อว่าไม่มีใครสามารถอยู่ในป่าอันตรายแบบนั้นได้และยังเชื่ออีกว่ามีคนถูกอุลจับกินไปแล้วหลายคน
