ทั้งที่กระโดดข้ามเรื่องของดาบดำไป แต่นิยายกลับมาเล่าเรื่องการเดินทางหลังจากนั้นอย่างละเอียด ข่าวลือเกี่ยวกับองค์ชายองค์รองที่หายสาบสูญแพร่สะพัดไปไกลแม้แต่ดินแดนที่อยู่ห่างไกลอย่างเรฟลินตันก็ยังรับรู้เรื่องนี้
เซกันพยายามหลีกเลี่ยงการพบปะผู้คน แต่บางครั้งมันก็เลี่ยงได้ยาก เขาได้พบกับหญิงวัยกลางคนที่ได้รับบาดเจ็บจากการลื่นลงมาจากเนินเขา และเซกันก็ไม่สามารถจากไปโดยไม่ช่วยเหลือ
“คุณน้าเป็นอะไรมากไหมครับ” เขาทักด้วยรอยยิ้ม อีกฝ่ายนิ่งไปครู่หนึ่งถึงจะยิ้มตอบ
“ข้าไม่เป็นอะไร” เธอพยายามลุก ส่วนเซกันก็ช่วยเธอปัดฝุ่นออก
“โชคดีที่ไม่บาดเจ็บนะครับ” เขารู้สึกโล่งใจ
“อูยยยย” หญิงวัยกลางคนร้องเสียงดัง “เจ็บจังเลย นี่ถ้ามีคนพยุงไปส่งก็คงจะดีไม่น้อย”
“ผมช่วยเองครับ” เด็กชายตอบด้วยรอยยิ้ม มันไม่ใช่เวลาที่เขาควรจะช่วยใครเลยด้วยซ้ำ
แล้วเขาก็พาเธอไปส่งจนถึงที่บ้าน เธออยู่คนเดียวในบ้านที่ห่างไกลออกมาจากชุมชน เซกันจึงสบายใจขึ้นว่าเขาคงไม่พบเจอกับทหารแถวนี้
“คุณน้า ผมต้องไปแล้วล่ะครับ”
“เจ้าคงมีธุระสินะ ใช่สิ ใครอยากจะมาอยู่ดูแลคนแก่แบบข้า”
