พัค มินอา
เซกันทำตามที่สาวใช้บอก เขาเดินไปในอุโมงค์ที่มืดมิด อุโมงค์นี้เซกันเคยได้ยินมาว่ามันเคยเป็นเส้นทางหนีฉุกเฉินที่ไม่ได้ใช้แล้วเพราะสภาพที่ทรุดโทรมจนเกินกว่าจะซ่อมแซม
เขาเดินอยู่ในความมืดนานหลายนาที ที่ปลายทางเซกันเห็นแสงสว่างลอดออกมาจากช่องเล็ก ๆ เซกันกลัวว่ามันจะถล่มลงมาทับขณะที่เขากำลังมุดไปอีกด้าน แต่เขาไม่มีทางเลือก เขาไม่มีบ้านให้ย้อนกลับไปอีกแล้ว
เด็กเก้าขวบมุ่งไปตามลำพังสู่โลกภายนอก ตามปกติสามัญแล้วเขาแทบจะไม่มีโอกาสรอดเลยสักนิด แต่เซกันก็ผ่านพ้นคืนนั้นมาได้
ถึงจะเป็นคนซื่อจนบางครั้งก็คิดว่าตนเองค่อนข้างไม่ทันคน แต่เซกันก็ยังฉลาดพอที่จะไม่เดินทะเล่อทะล่าเข้าไปในตัวเมือง ที่นั่นมีทหารอยู่เต็มไปหมด มันอาจจะมีสักคนที่จำหน้าเขาได้หรือดูออกว่าชุดโทรม ๆ ที่เขาสวมอยู่มันไม่ใช่ชุดทั่วไป
“ต้องไปให้พ้นจากเอเทเซีย” พูดจบน้ำตาก็เริ่มไหลจนนองแก้ม อย่าว่าแต่ออกจากเอเทเซียเลย ทั้งชีวิตเซกันไม่เคยย่างกรายออกนอกปราสาทเลยด้วยซ้ำ เขาจินตนาการไม่ออกว่าตัวเองจะเอาตัวรอดยังไง
