แต่เขาก็ปรับตัวได้เร็วกว่าที่คิด เขาอาศัยลัดเลาะไปตามแนวป่าบ้าง พื้นที่รกร้างบ้าง อยู่ให้ไกลจากสายตาของผู้คน เก็บผลไม้ที่นาน ๆ ครั้งจะพบได้ในป่า
เซกันไม่รู้ว่าอะไรกินได้บ้าง เขากินทั้งเห็ดพิษและผลไม้พิษเข้าไปหลายขนาน มีครั้งหนึ่งที่เขาดื่มน้ำที่ขังอยู่ในซอกหินโดยไม่รู้ว่ามันเจือปนด้วยแร่ธาตุอันตราย เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะสังเกตว่าไม่มีสัตว์ชนิดใดกล้าแตะต้องมัน
หากเป็นคนธรรมดา เขาก็คงตายไปแล้ว เซกันรอดตายมาได้ครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะร่างกายที่มีภูมิต้านทานเหนือมนุษย์ เขาป่วยจากสารพัดอาหารและน้ำที่เป็นพิษ แต่เขาก็ไม่ตาย
กลางคืนเป็นช่วงเวลาที่เลวร้าย เซกันยังก่อไฟไม่เป็น ทุกค่ำคืนเขาต้องนอนคุ้ดคู้ด้วยความหวาดผวา เขากลัวว่าในความมืดมิดจะมีสัตว์ร้ายซ่อนตัวอยู่
ในคืนที่สาม เซกันก็พบว่าความกลัวของเขากลายเป็นจริง เดวัลกินเนื้อตัวหนึ่งถูกดึงดูดเข้ามาใกล้จุดที่เขาพัก เซกันไม่มั่นใจว่าเขาจะวิ่งหนีได้ทันจึงตัดสินใจปีนต้นไม้หนี เขาไม่รู้ว่าเจ้าสัตว์ร้ายตัวนี้สามารถปีนต้นไม้ได้เช่นกัน
