บาจิล เคลาเดอร์ภาพลวงตาหลายนาทีของกาเรน มันเกิดขึ้นชั่วพริบตาในโลกความจริง จังหวะที่วิลเลียมกำลังได้สติคืนมา มือของเคสเทรลก็จับอยู่ที่ศีรษะของเขาแล้ว
แทนที่จะหวาดกลัว เขากลับแสยะยิ้มเป็นครั้งสุดท้าย สำหรับไซเลนเซอร์ที่มีชีวิตอยู่ในสนามรบจนเหมือนเป็นบ้านหลังที่สอง สถานที่ตายแบบไหนจะดีไปกว่าได้ตายระหว่างปฏิบัติหน้าที่ล่ะ
ใบหน้าของเขาร่วงกราวเป็นฝุ่นผง ราวกับรูปปั้นที่ทำจากขี้เถ้า เพียงแค่การสัมผัสอย่างแผ่วเบามันก็แหลกสลายไปจนหมด
“เจ้าโง่เอ๊ย” เจลรัลเหล่มองอดีตเพื่อนร่วมรบอย่างไม่ไยดี เขาคาดหวังกับวิลเลียมจนเกินไปและไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตายไปโดยที่ไม่สามารถแม้แต่ทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บด้วยซ้ำ
“ให้ช่วยไหม” เคสเทรลเดินเข้ามายืนข้างกาเรน เขาไม่บาดเจ็บก็จริงแต่ก็ใช้เรี่ยวแรงไปจนเหลือไม่ถึงครึ่ง
“ยังเหลือพวกมันอีกหลายคน นายไปช่วยอลินาเถอะ”
“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงนะ ไม่ต้องมาทำเป็นเท่หรอก” เคสเทรลฝืนยิ้ม “อย่าตายนะเว้ย”
“อย่าแช่งกันสิฟะ ไสหัวไปเลยไป”
“จะดีเหรอ นี่เป็นโอกาสหนึ่งในร้อยที่พวกแกจะเอาชนะเจลรัลผู้นี้ได้เลยนะ”
