เสียงลูกบิดประตูดังขึ้นก่อนที่เสียงบานพับที่ขึ้นสนิทจะดังตามมา มันทำให้พวกโซนาตาต้องหันกลับไปมอง ประตูห้อง ๆ หนึ่งถูกเปิดออก มันเป็นห้องที่พวกเขามองไม่เห็นในตอนแรก
สิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือห้องนี้แตกต่างจากทุกห้องที่ผ่านมา แสงไฟจากตะเกียงเวทยังทำงานได้ดี มันฉายให้เห็นสภาพของทั้งห้องอย่างชัดเจนแม้ว่าพวกเขาจะยืนห่างออกมาหลายสิบก้าว
“พิลึก” ถ้าเป็นคนทั่วไปพูดคำนี้เสร็จเขาอาจจะถอยหนีไป แต่โซนาตากลับเป็นคนแรกที่เดินเข้าไปหาอย่างสนอกสนใจ เจเนวีฟจะคว้าตัวเขาไว้แต่ไม่ทัน เธอชะงักเล็กน้อยแล้วตัดสินใจเดินตามเขาเข้าไปด้วย
ห้องนั้นสว่างไสวด้วยไฟสีเหลืองนวล เตียงใหญ่สองเตียงถูกคลุมด้วยผ้าคลุมเตียงอย่างดี เครื่องเรือนในห้องนี้เหมือนกับห้องอื่นแต่ว่ามันยังใหม่เอี่ยมไม่มีความเสียหายที่เกิดขึ้นจากกาลเวลา
“อ้าว ห้องที่ยังดูดีก็มีนี่นา” เวเนเห็นแบบนั้นก็กระโดดใส่เตียงทันที
“นี่เวเน เจ้าไม่คิดเหรอว่าห้องนี้นี่มัน…ผิดปกติน่ะ”
“ก็ไม่นี่ มีห้องที่สภาพดีเหลืออยู่ก็ดีไม่ใช่เหรอ”
“น้ำไหลด้วยนะ” อัลโตลองเปิดน้ำจากก๊อกดู เขากำลังจะบอกเป็นนัยๆ ว่าสงสัยกับการที่โรงแรมนี้ยังมีน้ำให้ใช้อยู่
