หลังผ่านไปไม่นาน โชคเป็นของพวกเขา เพราะเวเนบังเอิญสังเกตเห็นโพรงถ้ำแห่งหนึ่ง ซึ่งในทันที พวกเขาสามารถตัดสินใจพักแรมกันในถ้ำแห่งนั้นโดยกำจัดเจ้าของเดิมทิ้งเสีย โซนาตาและพวกช่วยกันจัดการกับเดวัลตัวต่อยักษ์อย่างทุทักทุเล และได้เนื้อตัวต่อมาไว้ทำอาหารเลี้ยงทุกคนและเก็บไว้เป็นเสบียง
เวเนเป็นคนลงมือทำอาหาร ทุกครั้งที่จับหรือฆ่าตัวอะไรได้ หน้าที่นี้เป็นของเธออยู่แล้ว เจเนวีฟและพวกทหารเป็นลูกมือของเธอ ตัวต่อปีศาจถูกทำความสะอาดอย่างรวดเร็ว เวเนนำต่อมพิษและอวัยวะที่กินไม่ได้ออก เธอย่างมันจนกรอบและส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย
“เจ้านี่คล้ายสายพันธุ์ที่พรีวูดเลย ตัวเล็กกว่าหน่อยแต่ดุกว่าเยอะ” เวเนว่า แบ่งเนื้อตัวต่อด้วยความเร็วสูง
“ว่าจะถามนานแล้ว ทำไมถึงชอบทำอาหารล่ะ” โซนาตาถามเธอ อมยิ้มน้อยๆ กับการได้เห็นดวงตาของเวเนเป็นประกายตั้งแต่เริ่มลงมือจัดการกับร่างตัวต่อ
“ชอบมานานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสทำให้ใครกินก่อนหน้านี้”
“ทำไมล่ะ” ดีวานเริ่มสงสัยบ้าง
“เพราะเฮอร์มิตไม่สนเรื่องรสชาติค่ะ” เจเนวีฟตอบให้แทน “เฮอร์มิตหลีกเลี่ยงการปรุงแต่ง พวกเขาจึงไม่มีวัฒนธรรมเกี่ยวกับอาหาร”
