พอหนังท้องตึงหนังตาก็เริ่มหย่อน พวกทหารอาสาทำหน้าที่เฝ้าตรงบริเวณปากถ้ำเพื่อให้พวกโซนาตาได้พักอย่างเต็มที่ แต่พวกโซนาตากลับคิดว่าควรมีการแบ่งหน้าที่กันอย่างเสมอภาค
อัลโตรู้ว่าโซนาตาไม่ได้ต้องการอย่างปากว่า เขาไม่ได้อยากแบ่งงานเฝ้ายามกับทหาร แต่ที่ต้องการเฝ้ายามเองด้วย เพราะเขาไม่ไว้ใจทหารพวกนี้เลย บรรดาคนพวกนี้ฝีมือไม่เลวสำหรับมนุษย์ธรรมดา แต่พึ่งพาไม่ได้จริงจังในเนเธอร์เวิลด์ หากปล่อยให้เฝ้ายามกันเอง อาจมีคนตายโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้องเตือนคนอื่น และพวกเขาจะพากันตายด้วยกันหมด
โซนาตาและเจเนวีฟจึงกำหนดพวกเขาเองเป็นกะแรก เข้ากะพร้อมกับทหารอีกจำนวนหนึ่ง ทั้งสองนั่งพูดคุยเรื่องสัพเพเหระในขณะที่ความมืดเริ่มปกคลุมภายนอกถ้ำ
“ที่นี่มันพิลึกจริง ๆ นะ บางทีข้าก็ได้ยินเสียงประหลาด หรือเงาวูบวาบแปลก ๆ” เจเนวีฟเปิดประเด็น
“หลังจากที่เจอวิญญาณในลอสวิลล์ มันช้าไปหรือเปล่าที่เธอเพิ่งจะมากลัวผี แล้วจริงๆ เธอเองก็เป็นแวมไพร์ ไม่ควรกลัวผี”
“ทำไมแวมไพร์จะกลัวผีไม่ได้” เจเนวีฟค้อนสายตากะหลับกะเหลือก เธออยากให้เขาเป็นห่วง แต่ที่ไหนได้ เขากลับขำกับท่าทีของเธอ
