บรอล
…เดดแซนด์…
โรมิเอลรู้สึกสังหรณ์ใจประหลาด เขารู้สึกเหมือนตัวเองลืมเรื่องบางอย่างที่สำคัญไป
“ไม่ใช่ว่าเจ้าอ้างนู่นอ้างนี่เพราะอยากให้พวกเราตามหาพ่อให้เหรอ” บรอลจี้ใจดำทำให้เดลฟิเดียอึกอักไปต่อไม่ถูก
“มะ ไม่ใช่สักหน่อย”
“เอาเถอะ เดดแซนด์ก็อยู่ไม่ห่างออกไปด้วย ลองสำรวจดูหน่อยก็ได้”
“จริงเหรอ ท่านรับปากแล้วนะ” เดลฟิเดียยิ้มหน้าบานทันทีที่ได้ยิน “งั้นก่อนอื่นก็ต้องออกจากเมืองนี้ให้ได้ก่อน”
ตอนแรกโรมิเอลไม่ได้เฉลียวใจว่าคำพูดของเดลฟิเดียฟังดูแปลก จนกระทั่งเขาพยายามลอบออกจากเมือง โรมิเอลใช้วิชาย่างก้าวไร้ตัวตนพาเดลฟิเดียผ่านจุดตรวจไปได้สำเร็จ แต่แล้วเขาก็พบกับเรื่องเหนือความคาดหมาย
“นี่มัน…” โรมิเอลขยี้ตา เบื้องหน้าของเขาควรจะเป็นทะเลทรายเวิ้งว้างสุดสายตา แต่ว่าตอนนี้เขากลับมาอยู่ที่โอเอซิสที่อยู่กลางเมืองซะอย่างนั้น
“พวกท่านยังไม่รู้งั้นเหรอ” เดลฟิเดียเสียงสลด “ข้านึกว่าพวกท่านเข้าเมืองมาโดยที่รู้ว่าจะออกไปยังไงซะอีก”
“เฮ้ มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้นี่” บรอลโวยวาย เขาเปลี่ยนจากร่ม กลายเป็นร่างปีศาจร่มที่มีใบหน้าและแขนขา บรอลวิ่งไปทั่วอย่างปีศาจที่สติแตก
