ทหารอันเดดตัวเดิมย้อนกลับมาเพื่อเก็บศพของเจเนวีฟ แต่ก็เช่นเดียวกับครั้งก่อน มันต้องกลับไปมือเปล่า เจเนวีฟนอนหนุนตักของอนาทิลดาและหลับไปทั้งแบบนั้น แวมไพร์ชรายังคงลูบผมของเธออย่างเอ็นดู ดวงตาร่วงโรยมีความกังวลแฝงอยู่ด้วย
ใจครึ่งหนึ่ง เธอกลัวว่ามาร์เคลส่งเจเนวีฟมาเพื่อมาหลอกให้เธอตายใจและมอบของที่เขาต้องการ แต่ใจอีกครึ่ง เธอกังวลกว่าถ้าเจเนวีฟแค่ถูกส่งมาเป็นเหยื่อ แต่เธอกลับไม่ตาย มาร์เคลที่ไม่เคยพบลูกของเธอจริง ๆ อาจเอะใจบางอย่าง
…ถ้าข้าปล่อยเจเนวีฟกลับไป มันต้องสงสัยแน่ เด็กคนนี้อาจจะถูกทรมานหรือถูกฆ่าทิ้ง…
…และเด็กคนนั้น อาจจะไม่ปลอดภัย…
“ข้าไม่อยากให้คนชั่วแบบมันได้สมบัติของข้าไป บางทีข้าควรเลือกทางนั้นสินะ…” อนาทิลนาพึมพำกับตัวเอง
อนาทิลดาปล่อยให้เจเนวีฟนอนพิงเก้าอี้ของเธอหลับไป ร่างผอมลุกขึ้นเพราะเธอมีเรื่องสำคัญที่ต้องรีบจัดการให้ลุล่วงท่วงทันต่อความคิด
หญิงชรานำเอาขวดแก้วที่มีขนาดเท่ากับนิ้วก้อยของเธอออกมา จากนั้นจึงใช้เล็บกรีดเลือดของตนโดยใช้ขวดแก้วนั้นรองไว้
