“นี่มัน…” เจเนวีฟรับมา เธอเปิดดูแล้วพบว่ามันคือสร้อยคอล็อคเก็ต เธอเปิดดูแล้วพบว่าในนั้นนอกจากเป็นนาฬิกาไขลานแล้ว มันยังมีช่องสำหรับใส่รูปด้วย
“ด็อคน่ะสิ… ทำไมถึงทำออกมาแบบนี้ก็ไม่รู้ แต่มันเป็นอุปกรณ์ที่ทำให้ฉันตามหาเธอได้ และเธอเองก็สามารถส่งสัญญาณมาบอกได้เมื่อมีภัย”
“แต่มันไม่มีรูปอยู่นะคะ”
“ตาแก่ดันเอารูปฉันมาใส่ก็เลยถอดออกไปแล้ว” เสียงของโซนาตาแฝงความหงุดหงิด มือเขาขยับเล็กน้อยและท่าทีแฝงความงุ่มง่าม แต่แค่เพียงพริบตาก่อนจะกลับมากระฉับกระเฉงเช่นเดิม
หัวใจของเจเนวีฟพองโตด้วยความปลื้มปิติ เธอทันสังเกตเห็นแววตาและสีหน้าของโซนาตาที่แปรเปลี่ยนในชั่วเสี้ยววินาที มันอาจเป็นความสามารถพิเศษของผู้หญิงและอาจจะผิดพลาดได้ แต่เธอก็อยากเชื่อมั่นว่าเธอได้เห็นความห่วงหา ซึ่งถึงจะแค่เล็กน้อย แต่หมายความว่าหัวใจของเธอและเขากำลังสื่อเข้าหากัน ขอแค่รอดไปได้ ไม่ช้าก็เร็วเขาจะต้องใจอ่อนกับเธอ
“รูปน่ะ ขอคืนด้วยค่ะ”
“หืมมม จะเอาไปทำไม ฉันทิ้งไปแล้ว”
“งั้นถ้าพวกเรารอดกลับไปได้ สัญญานะคะว่าจะให้รูปใหม่กับข้า”
“เธอจะอยากได้รูปฉันไปทำไม”
“สัญญานะคะ” เจเนวีฟไม่ตอบแต่จ้องเขม็ง บังคับให้โซนาตายอมตกลง
