“ฉันรู้ว่าพวกนายคงมีอะไรอยากถามมากมาย แต่พวกเราก็มีเหมือนกัน ช่วยพาเราไปพบกับผู้รับผิดชอบที่นี่ได้ไหม” เป็นคำขอที่น้ำเสียงเหมือนคำสั่ง พวกทหารของอัลกราดได้ยินแล้วก็คิดว่าเขาต้องเป็นคนใหญ่คนโตที่ไหนแน่ เขาถูกขอให้รอสักครู่ในระหว่างที่มีคนกำลังไปแจ้งเรื่องให้กับผู้ดูแลเมืองนี้
ระหว่างรอ ทั้งสองฝ่ายต่างก็ซักถามแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน คนที่อัลกราดไม่รู้เรื่องโลกภายนอกเพราะถูกล้อมกรอบท่ามกลางเมืองของเรวาเรนท์ ส่วนโซนาตาก็ได้รับรู้ข้อมูลเพิ่มว่าเมืองนี้รอดมาได้หลายร้อยปีเพราะมี “โฮลีไมเดน” เป็นผู้เสียสละแบ่งพลังชีวิตสร้างสนามพลังขึ้นมาต่อต้านผู้บุกรุก
“พวกเราโชคดีที่มีท่านอเล็กซานดราและโฮลีไมเดนรุ่นก่อน ๆ” นายกองพูดด้วยความรู้สึกภาคภูมิ “แม้ว่าการจะต้องอยู่แต่ในเมืองจะใช้ชีวิตลำบากมากก็เถอะ”
“ข้าจินตนาการไม่ออกเลย ถูกขังอยู่แต่ในเมือง อาหารการกินก็คงหายากสินะ” เจเนวีฟเสียงเศร้า เธอมองไปที่เด็ก ๆ ที่มายืนมุงดูคนแปลกหน้าอย่างพวกเธอ เด็กแต่ละคนดูตัวเล็ก ผอมบาง และเนื้อตัวไม่สะอาดสะอ้าน
