“เป็นไปได้ยังไง” เจเนวีฟเองก็งุงงงไม่ต่างกัน เธอไม่ได้คาดหวังอะไรกับที่นี่ เดาว่ามันน่าจะเป็นเพียงซากปรักหักพังหรือไม่ก็เป็นเมืองบรรยากาศอึมครึมหลังจากถูกเรวาเรนท์ยึดครองมานับร้อยปี
เมืองศักดิ์สิทธิ์ยังคงสวยงาม ดูมีชีวิตและส่องประกายสว่างไสว เมืองสีขาวนี้ราวกับถูกกั้นเอาไว้หลังกำแพงกระจกมันจึงไม่ได้รับผลกระทบจากความเสื่อมโทรมของพวกอันเดดที่อยู่โดยรอบ โซนาตาและเจเนวีฟสังเกตว่ามีป้อมปราการของพวกอันเดดตั้งล้อมเมืองอยู่ มันยิ่งสร้างความแปลกประหลาดมากขึ้น
“เมืองนี้ไม่เหมือนหมู่บ้านของเรวาเรนท์ที่เราผ่านมาเลย” เจเนวีฟตั้งข้อสังเกต
“ก็ไม่เหมือนน่ะสิ เห็นสิ่งก่อสร้างที่น่าจะเป็นของพวกอันเดดนั่นไหม” โซนาตาชี้ไปที่ป้อมทั้งหลายที่อยู่หน้าเมือง เห็นได้ชัดว่ามันไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องเมืองนี้ ปืนใหญ่ทั้งหมดหันเข้าเมือง นอกจากนั้นพวกอิมป์ที่เฝ้าดูแลในตอนกลางวันก็ล้วนแล้วแต่หันหน้าเข้าเมืองทั้งนั้น
“ที่ผ่านมา พวกเราเข้าใจไปเองว่าอัลกราดที่อยู่ในวงล้อมเรวาเรนท์คงจะล่มสลายไปนานแล้ว แต่นี่พวกเขาสู้ตามลำพังมาตลอด…”
