เมื่อป้อมปราการที่ขวางอยู่หน้าเมืองกลายเป็นป้อมร้าง โซนาตาและเจเนวีฟจึงสามารถเดินอาด ๆ ผ่านเข้าไปได้จนถึงกำแพงเมืองอย่างไร้ปัญหา พวกเขามาหยุดยืนอยู่หน้าเมืองอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีกับดักอื่นใดซ่อนอยู่
“พอมาดูใกล้ ๆ ถึงได้เห็นว่าเหมือนมีสนามพลังบางอย่างคุ้มครองเมืองอยู่”
“สนามพลัง…”
“เป็นความรู้สึกแบบเดียวกับที่พวกพาลาดินหรือนักบวชใช้ ไอ้ที่เรียกว่าเวทศักดิ์สิทธิ์น่ะ”
“นี่สินะคะ เหตุผลที่เมืองนี้ยังอยู่รอดทั้งที่ถูกล้อมด้วยพื้นที่ของเรวาเรนท์”
“เข้าไปกันเถอะ”
สิ้นคำเอ่ยชวน โซนาตาตรงไปผลักประตูเมืองให้เปิดออก เพียงย่างก้าวแรกที่เหยียบเข้าเมืองได้ พวกเขาก็ทำให้เกิดความโกลาหล ผู้คนทั้งเมืองต่างแตกตื่นตกใจกับอาคันตุกะที่ไม่เคยได้มีโอกาสต้อนรับมาตลอดหลายร้อยปี พวกทหารวิ่งกรูกันเข้ามาแต่ไม่ใช่ด้วยเจตนาคุกคาม พวกเขารู้ว่าแขกเหล่านี้ไม่ใช่ฝ่ายที่มาด้วยเจตนาร้าย เพราะพวกเขาสามารถผ่านสนามพลังศักดิ์สิทธิ์มาได้อย่างปลอดภัย
“พวกท่านคือใครกัน” นายกองที่วิ่งหน้าตื่นมาถามทั้งคู่
“พวกเรามาจากเอเทเซีย” เจเนวีฟตอบ
