บทที่ 64 ซากุระ สุดยอดผู้พิทักษ์ (1)
“น้องชายของคุณส่งมาให้ค่ะ เขาขอให้ฉันเอามาจัดให้” นางพยาบาลที่ถูกเฝ่ยไป๋ลู่ซักถามมีสีหน้าแปลกใจ “หรือว่ามีปัญหาอะไรเหรอคะ?”
เฝ่ยไป๋ลู่ทำหน้าจริงจัง “ฉันไม่มีน้องชาย ทิ้งไปเถอะค่ะ จากนี้พยายามอย่าให้คนอื่นเข้าใกล้พ่อแม่ของฉัน ถ้าฉันไม่อนุญาตนะคะ”
เมื่อตระหนักได้ว่าเธออาจทำเรื่องผิดพลาดเข้าให้แล้ว นางพยาบาลก็หน้าซีด “ได้ค่ะ คุณเฝ่ย…”
เฝ่ยไป๋ลู่ไม่พูดอะไรอีก เพียงบอกให้เจ้าตัวยกดอกไม้ออกไป นางพยาบาลรับคำแล้วจากไป
“คุณเป็นคนนิสัยดีจริง ๆ” เวินสือเหนียนหัวเราะ พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ในเมื่อคุณลงมือไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นให้เป็นหน้าที่ผมเถอะ”
“อืม” เฝ่ยไป๋ลู่หน้าตาบูดบึ้ง ไม่มีเหตุผลต้องพูดแทนนางพยาบาล
ตอนเธอชี้ถึงปัญหา สีหน้าของนางพยาบาลไม่ได้กังวลเหมือนทำผิด แต่เหมือนตื่นตระหนกว่าทำไม่สำเร็จมากกว่า
ยิ่งกว่านั้นหน้าผากของนางพยาบาลยังดูอิ่มเอิบ โหนกแก้มนูนเด่น เมื่อเร็ว ๆ นี้โชคลาภของเธอเปิดออก และได้รับเงินทุจริตก้อนโตโอนเข้าบัญชี
ครอบครัวเฝ่ยติดสินบนได้แม้แต่กับนางพยาบาลของโรงพยาบาล ขั้นต่อไปอาจจะลงมือกับพ่อแม่บุญธรรมของเธอซึ่งหน้าเลยก็ได้ เธอต้องระวังแล้ว
“รบกวนคุณจัดคนมาเฝ้าพ่อแม่ของฉันด้วยนะคะ ฉันกลัวว่าตอนฉันไม่อยู่จะมีคนลงมือกับพวกท่าน” คำพูดของเฝ่ยไป๋ลู่เทียบเท่ากับวางจุดอ่อนของตัวเองไว้ในมือของเวินสือเหนียน
ถ้าหากเวินสือเหนียนมีเจตนาร้าย ห
