มายจะบงการพ่อแม่บุญธรรม ก็สามารถข่มขู่เธอได้
แต่ในเมื่อเธอเลือกจะร่วมมือกับเวินสือเหนียน เธอย่อมต้องตรวจสอบจุดอ่อนของเวินสือเหนียนไว้แล้ว นั่นคือมีแค่เธอที่ช่วยชีวิตเขาได้
เวินสือเหนียนย่อมไม่ปฏิเสธคำพูดของเฝ่ยไป๋ลู่ เขาทำการจัดคนมาเฝ้าห้องคนไข้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงทันทีที่วางสาย สถานการณ์ทุกด้านของพ่อแม่บุญธรรมเฝ่ยไป๋ลู่ได้รับการควบคุมดูแลอย่างเข้มงวด
ก่อนจะออกเดินทาง เฝ่ยไป๋ลู่ก็วางเครื่องรางบนตัวทั้งหมดเอาไว้ ถึงกลับไปได้อย่างวางใจ
อีกด้าน นางพยาบาลกลับมาที่ห้องพักพร้อมกับถือดอกคาร์เนชันกลับมาด้วย
เธอมีสีหน้าร้อนรนและลังเล ท้ายที่สุดก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วส่งข้อความหาคนคนนั้น โดยโกหกว่า [ฉันทำตามที่คุณร้องขอเรียบร้อยแล้ว โอนเงินมาแล้วอย่าติดต่อฉันอีก ฉันทำแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น]
[ตกลง] เฝ่ยมาโอนเงินที่เหลือไปให้ทันที
นางพยาบาลเห็นยอดเงินคงเหลือในบัตรธนาคาร ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจก็เบาลงมาก
เธอหยิบอ่างน้ำที่มีดอกคาร์เนชันขึ้นมาแล้วคิดว่าจะทิ้งมันไป แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่นิ้ว
“ฮึก…” เธอเจ็บปวดมากจนก้มหน้าลง
พลันก็แมลงตัวหนึ่งเจาะเข้าไปในร่างกายของเธอ เธอเห็นตัวของมันแค่ครึ่งหนึ่ง มันเป็นแมลงตัวขาวและอวบอ้วน
ใบหน้าแดงเปล่งปลั่งของนางพยาบาลเปลี่ยนเป็นสีขี้เถ้า แล้วเธอก็ล้มลงไปบนพื้นอย่างงุนงงท่ามกลางเสียงกรีดร้องของนางพยาบาลคนอื่น ๆ
ฟึ่บ!
ดอกคาร์เนชันร่วงพื้
