“พวกเซอร์เรียนสร้างซิงกูราลิตี อาจเพราะพวกมันกำลังทดลองเกี่ยวกับการย้อนเวลา ถ้าลองเชื่อว่าพวกนั้นย้อนมาก่อนพวกเราได้จริง ๆ และสร้างอารยธรรมของซีนขึ้น มันก็จะตอบคำถามได้หลาย ๆ อย่าง” โซนาตาบอกกับอัลโตตอนที่เวเนและเจเนวีฟปล่อยพวกเขาไว้ตามลำพัง
“พวกนั้นรู้จักอารยธรรมของมนุษย์และดราโกเนียน มันก็ฟังดูสมเหตุสมผลอยู่”
“ถึงจะคาดเดาเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมันไม่ได้ แต่ก็มีเพียงพวกมันเท่านั้นแน่ที่สามารถทำอะไรแบบนี้ มันจึงมีความเป็นไปได้สูงทีเดียวที่เรื่องราวจะเป็นแบบนั้น”
“บางทีอาจจะยืนยันได้ด้วยว่าประตูกลางป่าที่พวกเราทำลายไม่ได้ก็เกี่ยวกับเซอร์เรียน”
“ก็อาจจะ…” โซนาตาเกาคาง “ถ้าจริงก็ดีไป เราอาจจะเจออะไรที่ใช้ประโยชน์ในการกลับเวลาเดิม แต่ก็อย่าเพิ่งด่วนสรุปดีกว่า ทั้งหมดมันก็แค่ความเป็นไปได้”
เสียงพูดคุยอย่างไม่ค่อยเป็นมิตรดังขึ้นจากด้านนอกบ้าน จากความตั้งใจแต่แรกว่าจะพาเวเนมาส่งและรีบกลับไปจัดการภารกิจ พวกโซนาตาต้องเปลี่ยนมาหลบซ่อนแทนเพราะทหารกลุ่มหนึ่งเข้ามาคุยกับเจเนวีฟ
โซนาตาลอบมองจากในบ้านด้วยความสนใจ ทหารพวกนี้แต่งกายด้วยชุดสีขาว พวกเขาสวมเกราะห่วงโซ่ทับไว้ข้างนอก แต่ละคนพกทั้งดาบและโล่อันโต
“อัศวินน่ะ” เวเนที่หลบอยู่ในบ้านด้วยกระซิบ “พวกนี้ไม่รู้จักเข็ดหลาบ คราวก่อนข้าก็ให้พวกแฟรีไล่ไปทีแล้ว”
