“ไม่!! วันนี้ข้าจะไม่กินอะไรอื่นนอกจากเนื้อย่าง” เวเนลุกขึ้นมาประท้วง โซนาตาเห็นแล้วก็หัวเราะชอบใจ แต่อัลโตรู้สึกเหนื่อยใจแทน เขาแย่งอุปกรณ์ทรงกระบอกที่เวเนถืออยู่กลับมาจากนั้นก็ตั้งค่าที่อุปกรณ์นั้น
“เอไฟว์วากิวริบอายสเต็ก ความสุก อืมม… มีเดียมก็แล้วกัน” พูดจบก็หันไปฉีดสเปรย์เข้าปากของเวเนที่ยังแหกปากโวยวายอยู่
“ทำอะไรของนายนะ อุ๊บบบบ” เวเนร้องลั่น แต่แล้วเธอก็ต้องตกใจ
…รสชาตินี่มัน เป็นไปไม่ได้ กลิ่นหอมและความรู้สึกที่กระจายไปทั่วลิ้น…
ภาพของเนื้ออย่างดีปรากฏขึ้นในสมอง ทั้งกลิ่นของเนื้อและมันที่ผ่านความร้อนมากำลังดีชวนให้รู้สึกเคลิบเคลิ้ม จังหวะของรสชาติราวกับเครื่องดนตรีที่ถูกบรรเลงโดยมืออาชีพ ลิ้นของเธอกระตุกเกร็งด้วยรสชาติเนื้ออันเข้มข้น
“เสียดายที่มันขาดรสสัมผัสไป แต่ก็อร่อย อยู่ท้อง และมีสารอาหารครบ” โซนาตาชี้แจง
“ข้าไม่มีวันยอมรับวิธีกินแบบนี้หรอก” เวเนน้ำตาเล็ดด้วยความเจ็บใจ มันอร่อยจนเธอแทบหยุดหายใจ แต่ถึงจะเลิศรสแค่ไหนก็เถอะ วิธีกินอาหารแบบนี้มันน่าเศร้าเกินไปแล้ว ตั้งแต่ตอนนั้นเวเนก็ปฏิญาณกับตัวเอง เธอจะต้องบังคับพวกโซนาตาให้กินอาหารเหมือนกับคนทั่วไปให้ได้
อาหารรสชาติดี รสสัมผัสจากการเคี้ยวก็สำคัญ
