แมนโทเดียวาสที่ร้ายกาจเป็นฝ่ายถูกเล่นงานอยู่ข้างเดียว โซนาตาและอัลโตสามารถต้อนอีกฝ่ายที่มีร่างกายสูงนับสิบเมตรได้อย่างเหนือชั้น แต่เวเนรู้ดีกว่าสุดท้ายทั้งคู่จะต้องหมดแรงเพราะคู่ต่อสู้เป็นปีศาจร้ายที่ไม่รู้จักความตาย
“ถ่วงเวลาให้ได้จนกว่าจะเช้า โดนแสงอาทิตย์มันก็น่าจะตาย…มั้ง” เธอตะโกนบอก
“ถ้าคิดว่ามันง่ายแบบนั้นก็มาลองเต้นรำกับเจ้านี่ไหม” โซนาตาตะโกนกลับใส่เวเนที่ตอนนี้ยืนหลบไปกอดไม้เท้าทิ้งระยะออกไป หูแว่ว ๆ ได้ยินเสียงเวเนหัวเราะแห้ง ๆ กลับมา
เวเนมองดูการต่อสู้ แล้วฉงนใจว่าชายหนุ่มทั้งสองไม่มีทีท่าตระหนกใด ๆ กลับรับมือสัตว์ประหลาดยักษ์อย่างใจเย็น พวกเขาดูสงบ การเคลื่อนไหวดูเรียบง่ายแต่ทุกการโจมตีทรงประสิทธิภาพ ลมหายใจที่เคยปั่นป่วนอยู่บ้างกลับสม่ำเสมอราวกับกำลังเดินออกกำลังกายเล่น ในขณะหนึ่งเวเนสังเกตว่าพวกเขาทำแม้แต่หลับตาไปด้วย
…เฮ้ย…
…อะไรของสองคนนี้ ทำไมถึงหลับตาแบบนั้น…
แล้วเวเนก็ได้รู้ความจริง พวกเขาไม่ใช่แค่หลับตา แต่ยังอยู่ในสภาพกึ่งหลับไปด้วย สองคนนี้อ่านรูปแบบการโจมตีของแมนโทเดียวาสจนทะลุปรุโปร่ง แทนที่จะต้องทุ่มเทกำลังสู้ พวกเขากลับสงวนแรงกายเอาไว้และเคลื่อนที่ไปเองราวกับใบไม้ที่ลอยอยู่เหนือสายน้ำที่เชี่ยวกราก
