ยังไม่ทันที่จะได้ตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อกับเรื่องประตูปริศนา เสียงฝีเท้าใหม่ก็ดังแว่วจากระยะไกล มันคือเสียงฝีเท้ามนุษย์อีกมากกว่าสิบชีวิต
ทหารทั้งห้าเองรับรู้การมาของคนกลุ่มใหม่ได้จากพลังจิต พวกเขายกปืนตั้งท่าพร้อมโจมตีทุกเมื่อแต่ถูกโซนาตาห้ามเอาไว้ก่อน โซนาตาและอัลโตไม่รู้สึกถึงจิตคุกคามของคนอีกกลุ่ม คนพวกนี้ไม่ได้มาด้วยเจตนาร้าย
แล้วร่างหลายร่างก็ปรากฏขึ้นจากเงาของป่า พวกเขาเป็นกลุ่มชายหญิงสูงอายุสิบชีวิต ทุกคนมีรูปร่างหน้าตาเหมือนมนุษย์โลกไม่มีผิดเพี้ยน แต่ละรายอยู่ในชุดคลุมสีเขียว เทา ไม่ก็น้ำตาล บางส่วนก็สวมชุดที่ทำจากหนังสัตว์หรือชุดที่ถักจากใบไม้ แต่ถึงชุดจะดูมอซอ ผมเผ้ายุ่งเหยิง แต่พวกเขาก็ดูสะอ้านสะอาดไม่ได้มอมแมมดูสกปรก
“สวัสดี ท่านผู้มาเยือน” หนึ่งในนั้นทักทายขึ้นก่อน เขาเป็นชายผมขาวหนวดเครารุงรัง โซนาตาประหลาดใจที่เครื่องแปลภาษาที่ติดตั้งกับชุดไม่ได้ทำงานเพราะภาษาที่ชายผู้นี้ใช้คือ “ภาษากลาง” แบบที่พวกชาวดราโกเนียนหรือชาวโลกใช้
“สวัสดี พวกคุณคือ” อัลโตเป็นคนแรกที่ตอบกลับ เขาเองก็แปลกใจเรื่องเดียวกับโซนาตา แต่ก็ตัดสินใจลองสื่อสารดู
“พวกเราคือเฮอร์มิต” หญิงชราที่อยู่ข้าง ๆ ตอบ “พวกเราอาศัยอยู่ในป่าพรีวูดแห่งนี้และเป็นผู้ดูแลความสงบของป่าด้วย พวกท่านคือพวกที่มาจากบนฟ้าใช่หรือไม่”
โซนาตาเข้าใจว่าพวกเขาคงหมายถึงเซคเตอร์วัน
“ถูกแล้ว” เขาตอบไปตามตรงเพราะอยากรู้ปฏิกิริยาของอี
